Μνήμη Μπρούνο Γκαντς... (Τα Φτερά του Έρωτα)
Ήταν φθινόπωρο του 1988. Πρωτοετής πιτσιρίκος στη Θεσσαλονίκη. Υιοθέτησα γρήγορα την κουλτουριάρικη λογική του ακατανόητου και του ποιητικού... Μάλλον του ακατανόητου ως ποιητικού. Γρήγορα βέβαια, αντιλήφθηκα ότι αυτές οι λογικές δεν έβγαζαν πουθενά... Άρχισα να συλλαβίζω την ποίηση δίπλα σ' έναν αδερφικό φίλο που τότε ξεκινούσε να δοκιμάζεται στην περιπέτεια της γραφής. Ο αδερφικός αυτός φίλος, ο Μάρκος, 7 χρόνια μεγαλύτερός μου, έσκυψε πάνω από εμένα για να μου δείξει την αλφαβήτα στην περιπέτεια του λόγου αλλά και της τέχνης ολόκληρης. Ανάγνωση και ακρόαση ποίησης το πρωί... Παιχνίδι με τις εικόνες το βράδυ. Βιβλιοπώλης τότε ο ίδιος του... Όχι από ανάγκη για να ζήσει... Από ανάγκη για να γνωρίσει κόσμο που ψάχνει την περιπέτεια της λέξης, της γλώσσας, των χρωμάτων, των εικόνων. Μαθητευόμενος του Μάρκου εγώ... Ένα πρωινό, ψηλαφήσαμε τα κλειδιά του Θεού μέσα στη Βίβλο. Και το ίδιο βράδυ, στην κινηματογραφική λέσχη των Φοιτητικών Εστιών (με 50 δραχμ...