Οπισθοφυλακής αγών άγονος... Ή περί εθνικών διαστρεβλώσεων στην ορθόδοξη κατήχηση
Το ξαναδιάβασα πριν λίγο τούτο το κείμενο, με αφορμή κουβέντες με φίλους. Το κοινοποιώ για δεύτερη φορά, θέλοντας να τονίσω όχι την κριτική διάθεση απέναντι στον δάσκαλο Χρήστο Γιανναρά (που όλοι εμείς οι μαθητές του, αγαπώντας τον πολύ τον κριτικάρουμε με διάθεση αναστοχαστική, πιστοί στο δρόμο που χάραξε ο ίδιος), αλλά την ανάγκη για αντίσταση στην διαρκή και υφέρπουσα εκκλησιαστική και κοινοτική μας οπισθοδρόμηση. Η εκκλησιαστική μου συνείδηση σχεδόν με υποχρεώνει να παρίσταμαι και να υποστηρίζω με αίσθημα ευθύνης κάθε λειτουργική, κατηχητική και κάθε ομολογιακή προσπάθεια στον τομέα της αποστολικής και της ποιμαντικής πράξης. Χτες είχαμε μια πρώτη συνάντηση στον τόπο διαμονής μου, με τον τοπικό επίσκοπο Κω, π. Ναθαναήλ να προεξάρχει και να κατηχεί. Η ευκολία με την οποία μερίδα των παρισταμένων παρέβλεψε την μαγευτική περικοπή της "Προς Ρωμαίους" για να καταλήξει στην αντιδιαβολική γκρίνια, την εθνοκεντρική υστερία και την φανατική αντιαθεϊστική επαναστατικότητα με ...