Δάνεισε τα μετάξια στον άνεμο

Μιας και τον απλώσαμε τον τραχανά: Σχόλιά μου -όσο γίνεται σύντομα- στην επίσημη ομιλία του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου κατά την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ [1]: 1. Ξεκινώ από την τελική παράγραφό του. Πώς κάνει ο επίσκοπος το ντεμπούτο του στην ακαδημαϊκή του ταυτότητα; Κλείνοντας την ομιλία του με αποκλεισμό της συζήτησης  περί εκφοράς των θείας λατρείας στη δημοτική! «Εἶναι ἀδύνατος καὶ ἀπαράδεκτος», λέει, « οιαδήποτε συζήτησις διὰ τὰ λειτουργικὰ κείμενα». Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τη μεταγλώττιση. Αλλά όχι και απαράδεκτο το να συζητάμε! Το χούι δεν κρύβεται! Είναι γαρ χρόνιος ο εθισμός πλείστων εκκλησιαστικών στον τρόμο της ελευθερίας και στη δίψα τους να μιλούν οι ίδιοι στον δημόσιο χώρο, για να βγάζουν τον σκασμό οι άλλοι! [2]. 2. Είπε ο κ. Άνθιμος: «Τὰ λειτουργικὰ κείμενα ἔχουν ἀποκτήσει μίαν ἱερότητα· ἱερότητα σταθερὰν καὶ ἀμετάτρεπτον. Εἶναι δυνατὸν ποτὲ ἕν ἱερὸν σκεῦος νὰ διαλυθῇ καὶ νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι εἰς χρῆσι...

«Ρε αδερφέ… Έκανες μια δημοσίευση για την λεγόμενη “Γερόντισσα Αττικής”, αυτήν την ανώνυμη γυναίκα μοναχή που φέρεται να είναι προφήτιδα, αγιασμένη γυναίκα και με προορατικό χάρισμα. Έκανες σκληρούς χαρακτηρισμούς για την ίδια αλλά και για όσους την σέβονται και περιμένουν το λόγο της. Θεωρείς ότι με όσα είπες, ακόμη κι αν έχεις δίκιο, βοήθησες τους ανθρώπους να καταλάβουν κάτι, ή απλά έκανες φασαρία για να προκαλέσεις θυμηδία και να κάνεις το κομμάτι σου; Στο λέω διότι πολλοί αισθάνθηκαν πικραμένοι…». Κουβέντες κάποιων φίλων, ύστερα από την προχτεσινή ανάρτηση (Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2018, στον τοίχο μου στο facebook). Μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η καταπληκτική κουβέντα του πατρός Φιλόθεου Φάρου "καμία αλήθεια που δεν σώζει, δεν είναι αλήθεια" και αισθάνθηκα προς ώρας αμήχανα και με διάθεση απολογίας. Εξηγούμαι: Άνοιξα το διαδίκτυο την Πέμπτη το πρωί, για να μάθω και να διαβάσω περί της «Γερόντισσας», επειδή άκουσα περί αυτής, από κάποιους ανθρώπους.   Α...

Το ξαναδιάβασα πριν λίγο τούτο το κείμενο, με αφορμή κουβέντες με φίλους. Το κοινοποιώ για δεύτερη φορά, θέλοντας να τονίσω όχι την κριτική διάθεση απέναντι στον δάσκαλο Χρήστο Γιανναρά (που όλοι εμείς οι μαθητές του, αγαπώντας τον πολύ τον κριτικάρουμε με διάθεση αναστοχαστική, πιστοί στο δρόμο που χάραξε ο ίδιος), αλλά την ανάγκη για αντίσταση στην διαρκή και υφέρπουσα εκκλησιαστική και κοινοτική μας οπισθοδρόμηση. Η εκκλησιαστική μου συνείδηση σχεδόν με υποχρεώνει να παρίσταμαι και να υποστηρίζω με αίσθημα ευθύνης κάθε λειτουργική, κατηχητική και κάθε ομολογιακή προσπάθεια στον τομέα της αποστολικής και της ποιμαντικής πράξης. Χτες είχαμε μια πρώτη συνάντηση στον τόπο διαμονής μου, με τον τοπικό επίσκοπο Κω, π. Ναθαναήλ να προεξάρχει και να κατηχεί. Η ευκολία με την οποία μερίδα των παρισταμένων παρέβλεψε την μαγευτική περικοπή της "Προς Ρωμαίους" για να καταλήξει στην αντιδιαβολική γκρίνια, την εθνοκεντρική υστερία και την φανατική αντιαθεϊστική επαναστατικότητα με ...