Δάνεισε τα μετάξια στον άνεμο

Αν οι συνθήκες ήταν φυσιολογικές, το μεθεπόμενο Σάββατο 4 Απριλίου 2020, θα έπρεπε να παρουσιάσω σε εκδήλωση που οργανώναμε με τον παπά-Δημήτρη Αχθοφορίδη στους Αγίους Αναργύρους Δράμας το συγγραφικό έργο ενός πολύ σπουδαίου στοχαστή της εποχής μας, του Θανάση Παπαθανασίου. Πέραν της προσωπικής μου γνωριμίας μαζί του εδώ και 22 χρόνια, πέραν της σχέσης μαθητή προς δάσκαλο που ανέπτυξα μαζί του, ειδικά στις μεταπτυχιακές μου σπουδές, ο Θανάσης είναι ένας φωτεινός φάρος και μια διαρκής ευκαιρία γόνιμου στοχασμού και αναστοχασμού σε επίπεδο πολιτικής σκέψης, εφαρμοσμένης θεολογίας, τουτέστιν σε επίπεδο πολιτικής θεολογίας.  Πολιτική θεολογία σημαίνει "θεωρίας επίβασις". Σημαίνει να είσαι χριστιανός και να βγαίνεις στην αγορά, μετά τη Λειτουργία, για την μετά-Λειτουργία. Η σκέψη του Θανάση είναι συνυφασμένη με μια «αγωνία» και ένα «μυστήριο». Την «αγωνία» να μην χαθεί η λογική της αγοράς, όχι ως οικονομικού μοντέλου αλλά ως δημόσιας, ανοιχτής και τίμιας κουβέ...

  Τα κριτήρια των χριστιανών απέναντι στην πολιτεία και τη δημόσια υγεία είναι να αγαπούν και να σέβονται ο ένας τον άλλο, να προσπαθούν να αναζητούν τη χαρά της συνεύρεσης μεταξύ τους, να ζουν τη θεία παρουσία σε όλα αυτά που μας λείπουν πλέον!   Ευθύνη κάθε διοικούντος, είναι να εφαρμόζει μέτρα που να σταματούν το χειρότερο. Κι αλίμονό μας αν δεν υπακούσουμε. Οι καμπάνες θα χτυπούν για να έχει κάθε πιστός την αίσθηση και τη θύμηση της προσευχής. Ο ιερέας πρέπει να προσεύχεται και να τελεί κατά μόνας την καθημερινή του ακολουθία.   Ελπίζουμε με τη χάρη του Θεού, ως τις 30 Μαρτίου να έχει βρεθεί κάποιο φάρμακο, ή κάποιο εμβόλιο ή να έχει υποχωρήσει ασφαλώς αυτό το φαινόμενο της πανδημίας που έχει ενσκήψει.   Αλλά ας εντείνουμε την προσευχή μας κι εμείς. Όχι τόσο για εμάς ή τον εαυτό μας... Αλλά για τους ερευνητές και τους ιατρούς που παλεύουν να μας σώσουν. Για το νοσοκομείο μας, για το προσωπικό του νοσοκομείου αλλά και για τις αρχές και τις εξουσίες...

Το ξαναδιάβασα πριν λίγο τούτο το κείμενο, με αφορμή κουβέντες με φίλους. Το κοινοποιώ για δεύτερη φορά, θέλοντας να τονίσω όχι την κριτική διάθεση απέναντι στον δάσκαλο Χρήστο Γιανναρά (που όλοι εμείς οι μαθητές του, αγαπώντας τον πολύ τον κριτικάρουμε με διάθεση αναστοχαστική, πιστοί στο δρόμο που χάραξε ο ίδιος), αλλά την ανάγκη για αντίσταση στην διαρκή και υφέρπουσα εκκλησιαστική και κοινοτική μας οπισθοδρόμηση. Η εκκλησιαστική μου συνείδηση σχεδόν με υποχρεώνει να παρίσταμαι και να υποστηρίζω με αίσθημα ευθύνης κάθε λειτουργική, κατηχητική και κάθε ομολογιακή προσπάθεια στον τομέα της αποστολικής και της ποιμαντικής πράξης. Χτες είχαμε μια πρώτη συνάντηση στον τόπο διαμονής μου, με τον τοπικό επίσκοπο Κω, π. Ναθαναήλ να προεξάρχει και να κατηχεί. Η ευκολία με την οποία μερίδα των παρισταμένων παρέβλεψε την μαγευτική περικοπή της "Προς Ρωμαίους" για να καταλήξει στην αντιδιαβολική γκρίνια, την εθνοκεντρική υστερία και την φανατική αντιαθεϊστική επαναστατικότητα με ...

Το μέγεθος που λαμβάνει το θέμα των θρησκευτικών σε τακτά χρονικά διαστήματα από κύκλους αρχιερέων και εν γένει θρησκευόμενους ανθρώπους καθώς και η ρητή ή άρρητη απαίτηση των θεσμικών εκκλησιαστικών να παρεμβαίνουν στο υπουργείο παιδείας επί του προκειμένου φανερώνει κάτι πολύ σημαντικό που το παραβλέπουμε ή δεν το συνειδητοποιούμε: Η εκκλησιαστική κατήχηση, ως πνεύμονας ζωής της ζώσας εκκλησίας, στις περισσότερες μητροπόλεις, απλά δεν υπάρχει. Οι πλέον άσχετοι με την κατήχη ση είναι οι αρχιερείς και κατόπιν η πλειοψηφία των ιερέων... Τα ενδύματα που καλύπτουν τούτη τη γύμνια, συνεχίζουν να είναι α) ζωικά και σωτηρικά υπολείμματα, σε όλη την επικράτεια, όπου με φιλοτιμία μεν, αλλά με λογικές τραγικού θεολογικού παρελθόντος ασκείται υποτυπωδώς η κατήχηση. β) αγιορείτικα καλογερικά πρότυπα, συχνά φονταμενταλιστών μοναχών, ενίοτε και αξιοπρεπών, πλην απόκοσμων ανθρώπων. γ) ελάχιστοι φιλότιμοι ιερείς (τους υπολογίζω σε λιγότερους από 100 ανθρώπους σε όλη την επικράτεια) που γνωρίζουν κα...