Δάνεισε τα μετάξια στον άνεμο

  Είδα τον "Άνθρωπο του Θεού". Προηγουμένως είχα διαβάσει λογιών λογιών κείμενα. Κυρίως θετικά, ορισμένα ενθουσιώδη και μερικά υπερασπιστικά του θέματος, όχι του περιεχομένου. Γεννήθηκα Χριστιανός όπως άλλοι γεννιούνται κωφάλαλοι. Θέλω να πω ότι, όσο και να με πληγώνει η μάνα μου, η Εκκλησία, πάντα θα την αποδέχομαι ως μάνα μου. Και θα θυμώνω με τις αντίχριστες προκαταλήψεις πεφωτισμένων στοχαστών που αμολάνε τη μία βλακεία μετά την άλλη εναντίον του Χριστού, των αγίων του και της Εκκλησίας του. Έτσι, αναρτήσεις σαν αυτές του Τατσόπουλου ή του Ψαριανού -που κατά τα λοιπά τους εκτιμώ πάρα πολύ- με ξένισαν. Λοιπόν... Πήγα και είδα την ταινία. Άφησα λίγο χρόνο να περάσει για να την επεξεργαστώ. Και ιδού γράφω ό,τι αισθάνθηκα κατάλληλο για να θίξω... Θα χωρίσω την κριτική μου στα θετικά, στα αρνητικά και στα θεολογικά, όπως τα αντιλαμβάνομαι και τα τρία με τις λίγες κινηματογραφικές γνώσεις και τις κάπως περισσότερες θεολογικές που κατέχω: α) Θετικά... Υποδειγματικό γύρισμα. Άψογ...

Ήταν φθινόπωρο του 1988. Πρωτοετής πιτσιρίκος στη Θεσσαλονίκη. Υιοθέτησα γρήγορα την κουλτουριάρικη λογική του ακατανόητου και του ποιητικού... Μάλλον του ακατανόητου ως ποιητικού. Γρήγορα βέβαια, αντιλήφθηκα ότι αυτές οι λογικές δεν έβγαζαν πουθενά...  Άρχισα να συλλαβίζω την ποίηση δίπλα σ' έναν αδερφικό φίλο που τότε ξεκινούσε να δοκιμάζεται στην περιπέτεια της γραφής. Ο αδερφικός αυτός φίλος,  ο Μάρκος, 7 χρόνια μεγαλύτερός μου, έσκυψε πάνω από εμένα για να μου δείξει την αλφαβήτα στην περιπέτεια του λόγου αλλά και της τέχνης ολόκληρης. Ανάγνωση και ακρόαση ποίησης το πρωί... Παιχνίδι με τις εικόνες το βράδυ. Βιβλιοπώλης τότε ο ίδιος του... Όχι από ανάγκη για να ζήσει... Από ανάγκη για να γνωρίσει κόσμο που ψάχνει την περιπέτεια της λέξης, της γλώσσας, των χρωμάτων, των εικόνων.  Μαθητευόμενος του Μάρκου εγώ... Ένα πρωινό, ψηλαφήσαμε τα κλειδιά του Θεού μέσα στη Βίβλο. Και το ίδιο βράδυ, στην κινηματογραφική λέσχη των Φοιτητικών Εστιών (με 50 δραχμ...