Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΑΦΙΛΟΞΕΝΗ ΠΟΛΗ.

Ένα θλιβερό οδοιπορικό μιας ατυχούς τουριστικής επισκέψεως




Εξηγούμαι... Στη Θεσσαλονίκη σπούδασα και κατόπιν ήμουν κάτοικός της για άλλα 10 χρόνια. Εν συνόλω 14 χρόνια (1988-2002). Την λάτρεψα. Συνεχίζω να την αγαπώ, μιας και, πέραν των αναμνήσεων, πολλοί καλοί μου φίλοι, παλιόφιλοι, παραμένουν σε αυτήν και αποτελούν αφορμές να ταξιδέψω...

Ως οικογενειάρχης, με δυο παιδιά 15 και 12 ετών, ύστερα από την 9ετία μου στην Κω, αποφάσισα να πάω, να δω έναν από τους φίλους μου, επισκεπτόμενος νωρίτερα, για χάρη των παιδιών μου, μερικά σημαντικά ταυτοτικά μνημεία και μουσεία της "αγαπημένης" πόλης. Βάλαμε λοιπόν στο πρόγραμμα πρωινό ταξίδι, επίσκεψη από το Επταπύργιο, προς Λευκό Πύργο, κατόπιν τα δυο κεντρικά μουσεία (Βυζαντινό - Αρχαιολογικό) και τέλος Άγιο Δημήτριο και Κρύπτη. Στόχος μας κατά τις 14.00 να είμαστε στο σπίτι του εκλεκτού μας φίλου, στις Συκιές.
 
Περάσαμε από τα Κάστρα. Βγάλαμε φωτογραφίες από τον Πύργο Τριγωνίου και από τα εντυπωσιακά ύψη της Άνω Πόλης κατηφορίσαμε μέσω Αγίου Παύλου προς τη θάλασσα, ανάμεσα από τα Κάστρα και τα παλιά Νοσοκομεία (Άγιος Δημήτριος - Κεντρικό), μέσα από τα παλιά Νεκροταφεία (Ευαγγελίστρια - Εβραϊκό και Αρμένικο), κατηφορίσαμε έχοντας αριστερά μας την Παλιά Φιλοσοφική Σχολή, διασχίσαμε την Εγνατία και επί της Εθνικής Αμύνης, μπροστά από το Χριστιανικό Ίδρυμα "Φάρος - Απόστολος Παύλος" βρήκαμε πάρκιγκ. Δεν γνώριζα πώς δουλεύουν τα παρκόμετρα και ρώτησα τον περιπτερά. Έκανα ό,τι μου είπε. Του έδωσα κωδικό περιοχής 17644, τον αριθμό κυκλοφορίας μου ΡΜΝ4909 και του λέω για 2 ώρες. Μου κόβει μια απόδειξη 3,4€ και μου λέει ότι δεν χρειάζεται να την αναρτήσω στο παρμπρίζ όπως γινόταν παλιά, αλλά ας την πάρω μαζί μου διότι το σύστημα είναι ενημερωμένο δια της τηλεματικής….

Θαυμάζω το νέο σύστημα και ξεκινώ στις 10.48 για το Λευκό Πύργο, έχοντας τη σιγουριά του πάρκιγκ ως τις 12.48. Είμαι Δραμινός μεν, αλλά και 14 χρόνια Σαλονικιός… Τα τελευταία 9 χρόνια, Κώος… Η αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη επί Μπουτάρη εκσυγχρονίστηκε, σκέφτηκα.  Περήφανος, που ήρθα από την άλλη άκρη της νησιωτικής Ελλάδας, ξεκινώ με τα κορίτσια μου, για το Λευκό Πύργο.

Η ξενάγηση τελείωσε και περίπου στις 12.00 πηγαίνουμε στο αυτοκίνητό μας. Αιφνιδιάζομαι. Στο παρμπρίζ βλέπω ροζ χαρτί δημοτικής αστυνομίας. Μ’ έχουν γράψει για Ρ69 δηλαδή για παραβίαση ωραρίου ελεγχόμενης στάθμευσης.  Παίρνω την κλήση, πάω στον περιπτερά και τον ρωτώ σχετικά… Αυτός γελάει και μου λέει ότι έκανε λάθος ο ελεγκτής δημοτικός αστυνόμος και να πάρω τηλέφωνο στη Δημοτική Αστυνομία. Τηλεφωνώ αμέσως… Ο τηλεφωνητής με ακούει αλλά δεν δείχνει την παραμικρή κατανόηση. Με ρωτάει κάτι ανοησίες του στυλ «Το ΡΜΝ, το γράψατε με λατινικούς ή με ελληνικούς χαρακτήρες; Κάνατε λάθος, έπρεπε να το γράψετε με λατινικούς» και κάτι ανάλογες ανοησίες. Του εξηγώ τον τομέα και του λέω ότι το παρκόμετρο δεν το ελέγχει ο αυτοκινητιστής αλλά ο περιπτεράς. Δείχνει να μην καταλαβαίνει το δίκιο μου και με ειρωνεύεται υπερασπιζόμενος την υπηρεσία του και τον συνάδελφό του. Αρχίζω και φορτώνω και μιλώ έντονα. Διαπιστώνω ότι προσπαθεί να με καταλάβει. Του ξαναλέω: «έχω έρθει από την άλλη άκρη της Ελλάδας, πληρώνω κανονικά παρκόμετρο, ο συνάδελφός σας μου κόβει κλήση από δικό του λάθος ή από λάθος του μηχανήματός του, ή από λάθος του τηλεματικού σας συστήματος, ο χρόνος μου στην πόλη σας είναι περιορισμένος, δεν είσαι σε θέση να ελέγξεις καν διαδικτυακά το αν σου λέω αλήθεια ή όχι, πες σε παρακαλώ, τι ρόλο παίζεις και είσαι τηλεφωνητής; Δώσε μου τον προϊστάμενό σου και το όνομά σου για να σε καταγγείλω και να καταγγείλω και όλο το σύστημά σας».
Δεν τον εξύβρισα. Θα μπορούσα. Ο τύπος κατάλαβε ότι δεν παίζω. Σάστισε λιγάκι. Μου λέει: «Ονομάζομαι Ι….... Β……..., ο προϊστάμενός μου είναι σε σύσκεψη και δεν είμαι σε θέση να λύσω το πρόβλημά σας, αν δεν έρθετε αυτοπροσώπως εσείς στη Δημοτική Αστυνομία»…. Επαναλαμβάνω: «Πρέπει να ντρέπεσαι προσωπικά για τον τρόπο που αντιμετωπίζεις εμένα υπηρεσιακά χωρίς να με ξέρεις! Δεν ξέρω τι ρόλο παίζει ένας άνθρωπος στο τηλεφωνικό κέντρο μιας υπηρεσίας όπου δεν είναι σε θέση να καταλάβει το παράπονο του συμπολίτη του. Και τώρα, εμένα από την Κω, με υποχρεώνεις να έρθω στη Δημοτική Αστυνομία για να χάσω, ένας Θεός ξέρει πόσες ώρες από την επίσκεψή μου στην πόλη που εργάζεσαι».
 Î ÏÎ¿ÏŠÏƒÏ„αμένη Δήμου Θεσσαλονίκης: ''Νόμιμο το πρόστιμο για παράνομη στάθμευση στον 12χρονο''
Κλείνω το τηλέφωνο. Βλέπω την κλήση για να δω τη διεύθυνση της Δημοτικής Αστυνομίας. Καταλαβαίνω ότι είναι στο νέο Δημαρχείο. Ένα Δημαρχείο που είναι εντελώς καινούργιο στα μάτια μου διότι επί των ημερών μου το δημαρχείο ήταν ακόμη στη Βενιζέλου.
Πάω… Κάνω μισή ώρα για να παρκάρω κάπου παράνομα. Μπήκα από δυο εισόδους για να βρω τη δημοτική αστυνομία. Μια κυρία σ’ ένα γκισέ, με προτρέπει να μην καταθέσω ένσταση, διότι είναι χρονοβόρα διαδικασία, αλλά να μιλήσω με τον προϊστάμενό τους. Ο νεαρός προϊστάμενος, κάνει τον έλεγχο που δεν ήταν σε θέση να κάνει ο υπάλληλος του τηλεφώνου. Και μου λέει: «Ο δημοτικός αστυνόμος με το μηχάνημά του κατέγραψε ότι τον χρόνο παραβίασε το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας ΡΜΒ4909. Μάλλον θα έχετε κάποια βίδα στην πινακίδα σας και έτσι κατεγράφη το ΡΜΝ ως ΡΜΒ». Του απαντώ: «Είναι ντροπή κύριε… Καμμία βίδα. Στην κλήση που μου έκοψε γράφει ΡΜΝ… Και πρέπει να καταλάβετε ότι πρέπει και να ελέγχετε τι γράφετε και τι αποτυπώνει το μηχάνημά σας και το σύστημά σας». Μου ανταπαντά: «Ντροπή;;; Σας παρακαλώ!»…

Δεν του είπα τίποτε, κρατώντας την υπόλοιπη οργή μου μέσα μου! Παίρνω την φωτοτυπία που μου δίνει με την κλήση και το σημείωμά του επί της κλήσης με το όνομά του και τη σφραγίδα του (Α…...... Μ…... ΤΕ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΒΑΘΜΟΣ Β)… "Λάθος σκανάρισμα" γράφει η φωτοτυπία, και ελπίζω η περιπέτειά μου να έχει τελειώσει εδώ!

Τρέχω προς το αυτοκίνητό μου, όπου με περίμενε η οικογένειά μου. Η ώρα ήταν περασμένες 12.45. Η διάθεση ελάχιστη. Για επίσκεψη σε μουσεία, ούτε λόγος! Συνέχισα προς τον Άγιο Δημήτριο… Ωωωωωω όνειδος…
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος δημήτριος Θεσσαλονίκης

Ο Άγιος Δημήτριος είναι το πλέον παγκόσμιο μνημείο ταυτότητας της Θεσσαλονίκης, μαζί με τις δυο Επιστολές του Απόστολου Παύλου «Προς Θεσσαλονικείς». Τι αμφιβάλλετε; Αφήστε κατά μέρος την αντιθρησκευτική σας προκατάληψη και ρωτήστε και κανέναν μορφωμένο γνωστό σας που εγκαταβιώνει στην αλλοδαπή και κατόπιν ανοίξτε τα μάτια σας.

Έχετε δοκιμάσει να παρκάρετε κάπου εκεί κοντά; Πουθενά θέση… Μιλάμε για μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς… Που κάθε τουρίστας-πολίτης του κόσμου θα ήθελε να επισκεφθεί.
Γύρω γύρω τα πάντα ήταν διπλοπαρκαρισμένα.  Μα και πάρκιγκ να βρεις, πάλι παράνομος θα είσαι διότι επί της Κασσάνδρου και της Αγίου Δημητρίου καθώς και της καθέτου οδού, ενώπιον της Αίγλης, παρκάρουν νόμιμα μόνον οι ντόπιοι κάτοικοι… Ξανά, βρίσκω παρκάρισμα προς την άνω Πόλη, κοντά στο Τσινάρι (!!!!!). Κατηφορίζω με τα πόδια, οικογενειακώς σκεπτόμενος πώς θα επιστρέψω ανηφορίζοντας τόσο ψηλά.
 Î™ÎµÏÏŒÏ‚ Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Επισκεφθήκαμε τον Αη-Δημήτρη και την Κρύπτη… Μια γλυκιά γαλήνη εξέπεμπε τούτος ο ναός… Οι κόρες μου ενθουσιάστηκαν, ενώ η σύζυγός μου συγκινήθηκε μπροστά στη λάρνακα με το σκήνωμα του Αγίου… Όλα πανέμορφα μέσα εδώ! Το άσχημο τελειώνει μόλις περνάς την είσοδο του ναού. Όμως μέχρι να έρθεις εδώ, τούτη η βρωμόπολη σου βάζει άπειρα εμπόδια…

Κρίμα… Η Θεσσαλονίκη του Μπουτάρη είναι πολύ πολύ χειρότερη της πόλης που άφησα το 2002. Παρακμή…

Ασυναίσθητα, συνέκρινα τον τρόπο που χειρίζονται οι Κώοι το τουριστικό προϊόν σε σχέση με τους σύγχρονους Θεσσαλονικείς… Συγκρίνω μάλλον τη μέρα με τη νύχτα.  Οι Θεσσαλονικείς είναι και άσχετοι και φτωχοί… Και είπαμε: ο φτωχός στην καρδιά, είναι φτωχός στο μυαλό, φτωχός στην τσέπη και πάμπτωχος στην άνω γωνία του ισοσκελούς των ποδιών του (κατά τα λοιπά, καυχιούνται οι Θεσσαλονικείς με ηλίθιες παρόλες περί «Ερωτικής Πόλης»)…

Σκεφθείτε το καλά πριν επισκεφθείτε τη Θεσσαλονίκη του Μπουτάρη παιδιά… Σκεφθείτε τις πιθανές ταλαιπωρίες σας. 

Αντιθέτως... Επισκεφθείτε άνετα την Κω και τη Ρόδο. Εκεί θα έχετε αξία.

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

Θανάση Παπαθανασίου "Γλώσσα και λατρεία - σχόλιο στην αντιφώνηση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κατά την αναγόρευσή του ως επίτιμου διδάκτορος του ΑΠΘ".

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα

Μιας και τον απλώσαμε τον τραχανά:
Σχόλιά μου -όσο γίνεται σύντομα- στην επίσημη ομιλία του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου κατά την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ [1]:
1. Ξεκινώ από την τελική παράγραφό του. Πώς κάνει ο επίσκοπος το ντεμπούτο του στην ακαδημαϊκή του ταυτότητα; Κλείνοντας την ομιλία του με αποκλεισμό της συζήτησης περί εκφοράς των θείας λατρείας στη δημοτική! «Εἶναι ἀδύνατος καὶ ἀπαράδεκτος», λέει, «οιαδήποτε συζήτησις διὰ τὰ λειτουργικὰ κείμενα».
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τη μεταγλώττιση. Αλλά όχι και απαράδεκτο το να συζητάμε! Το χούι δεν κρύβεται! Είναι γαρ χρόνιος ο εθισμός πλείστων εκκλησιαστικών στον τρόμο της ελευθερίας και στη δίψα τους να μιλούν οι ίδιοι στον δημόσιο χώρο, για να βγάζουν τον σκασμό οι άλλοι! [2].
2. Είπε ο κ. Άνθιμος:
«Τὰ λειτουργικὰ κείμενα ἔχουν ἀποκτήσει μίαν ἱερότητα· ἱερότητα σταθερὰν καὶ ἀμετάτρεπτον. Εἶναι δυνατὸν ποτὲ ἕν ἱερὸν σκεῦος νὰ διαλυθῇ καὶ νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι εἰς χρῆσιν ὡς ἱερὸν σκεῦος; Εἶναι δυνατὸν ἕνας ναὸς νὰ μετατραπῆ εἰς οἰκοδομικὰ ὑλικὰ καὶ νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι ναός; Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον εἶναι ἀδύνατος ἡ μετατροπὴ τῶν ἱερῶν κειμένων καὶ ἡ προσαρμογή των εἰς νέον γλωσσικὸν ἰδίωμα».
Και λέω:
Αυτή είναι η παράδοση της Εκκλησίας; Στ' αλήθεια;
Για το Ισλάμ, Κοράνιο είναι μόνο το αραβικό πρωτότυπο, οι δε μεταφράσεις του σε άλλες γλώσσες δεν αποτελούν Κοράνιο, αλλά «απόδοση των εννοιών του». Για τον Χριστιανισμό όμως οι μεταφράσεις του Ευαγγελίου είναι Ευαγγέλιο. Δεν αποτελούν μη-ιερά κείμενα. Απλούστατα, διότι για τον Χριστιανισμό η γλώσσα δεν είναι μέρος της αποκάλυψης. Ζούμε αδιάκοπα τη σύγκρουση του αιρετικού Ευνόμιου με τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης και άλλους Πατέρες. Μόνο που σήμερα πλήθος εκκλησιαστικών ανθρώπων ανήκουν στην αίρεση του Ευνόμιου, κι από πάνω εγκαλούν τους αντιπάλους τους επί αιρέσει ή (το λιγότερο) επί νεωτερισμώ! Τι υποστήριζε ο Ευνόμιος; Ότι ο Θεός αποκαλύπτει λέξεις. Τι υποστήριζε ο Γρηγόριος; Ότι ο Θεός αποκαλύπτει νοήματα, και ότι είναι δουλειά και ευθύνη του ανθρώπου να βρίσκει τις καταλληλότερες λέξεις για να τα διατυπώνει [3]. Για δες, που η αίρεση και η ορθοδοξία είναι πολύ περισσότερο από καραμελίτσα σε απύλωτα στόματα!
Σχετικά με τον ισχυρισμό του Άνθιμου ότι η εφαρμογή της δημοτικής είναι και μπορετή και χρήσιμη στο κήρυγμα κ.α., αλλά όχι στη λατρεία: Νομίζω ότι ξανά χάνεται τη μπάλα της εκκλησιαστικής εμπειρίας. Πότε θα πάρουμε είδηση ότι πολλοί υπέρμαχοι μιας «πούρας Ορθοδοξίας», που πανεύκολα καταγγέλλουν τους διαφωνούντες επί αιρέσει, ανήκουν οι ίδιοι στην αίρεση του Τριγλωττισμού (δηλαδή ανήκουν στους αντιπάλους των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, οι οποίοι αντίπαλοι υποστήριζαν την ιερότητα -και νομιμότητα χρήσης- μόνο τριών γλωσσών: εβραϊκών, ελληνικών και λατινικών);
Θα το ξαναπώ:
Οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος δεν πήγαν στη Μοραβία για να εκχριστιανίσουν τους Σλάβους. Αυτοί ήταν ήδη Χριστιανοί, από Βαυαρούς ιεραποστόλους. Αυτό που δεν άντεχαν οι Βαυαροί επικυρίαρχοι ήταν η χρήση κάθε άλλης γλώσσας (πλην των τριών) -προσοχή!- στη λατρεία της Εκκλησίας. Στη Δύση είχαν ήδη γίνει σύνοδοι για το θέμα, και φαίνεται ότι η χρήση της σλαβικής γλώσσας στο κήρυγμα είχε γίνει δεκτή! Με τίποτα, όμως, στη λατρεία! Και ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που μετέφρασε ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος; Το Ευαγγελιστάριο, δηλαδή ακριβώς αυτό που περιέχει τα ευαγγελικά αποσπάσματα που διαβάζονται στη λατρεία! [4]
Ο Άνθιμος φρονεί ότι μια αλλαγή γλωσσικής μορφής συνιστά αποϊεροποίηση. «Εἶναι δυνατὸν ποτέ», λέει, «ἕν ἱερὸν σκεῦος νὰ διαλυθῇ καὶ νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι εἰς χρῆσιν ὡς ἱερὸν σκεῦος;». Προφανώς υπάρχει πρόβλημα με την εκ μέρους του επισκόπου εννόηση της ιερότητας και της αποϊεροποίησης. Είναι το βασικό πρόβλημα της μαγείας και της ειδωλολατρίας.
Ας ρίξουμε μια δειγματική ματιά στο ορυχείο της παράδοσης, για να δούμε πόσο διαφορετική είναι η εννόηση της ιερότητας:
Εικόνα, σύμφωνα με την Ζ΄ οικουμενική σύνοδο, αποτελεί η απεικόνιση της μορφής με οιονδήποτε τρόπο (το ακούμε; με «οιονδήποτε»!). Εικόνα η οποία θα ξυστεί ώστε να μην απεικονίζεται πλέον η μορφή, παύει να αποτελεί εικόνα. Και κανένα μπέρδεμα δεν δημιουργείται για το αν η εικόνα είναι ιερό αντικείμενο!
Επί πλέον: Πατέρες της Εκκλησίας συνιστούσαν σε πιστούς να κάνουν το εξής για να δείξουν στους μουσουλμάνους ότι δεν είναι ειδωλολάτρες: Να παίρνουν έναν σταυρό και να τον προσκυνούν. Κατόπιν, να αποσυνδέουν τα δύο ξύλα και να τα πατάνε! Κατόπιν να τα ξανασυνθέτουν και να ασπάζονται τον σταυρό! Για κάθε ενδιαφερόμενο, δίνω παρακάτω τον σύνδεσμο στο Academia, για σχετικό μελέτημά μου [5].
Το κείμενο είναι γεμάτο αντιφάσεις. Μοιραία! Όταν έναν πλούσιο ποταμό, την χριστιανική απλωσιά, πας να τον στριμώξεις στο στενό σου λούκι, τι να αντέξει το λουκάκι σου το καημένο;
ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ / 22-7-2019.
[Η φωτογραφία, από: https://www.thoughtco.com/timeline-of-the-ancient-rulers-of…].
……………………………………………………………………………
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ, ΓΙΑ ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ:
[1] Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου κ. Άνθιμου, εδώ: https://www.romfea.gr/ima…/article-images/2019/anthimos.pdf…
[2] Τα έχω πει στο βιβλίο μου «Η ρήξη με το μηδέν. Σφηνάκια πολιτικής θεολογίας» (Αρμός).
[3] Βλ. το βιβλίο μου «Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται» (Αρμός, σ. 51).
[4] Ανάρτησή μου στο FB, 14-5-2018. Την παραθέτω στο τέλος, ολόκληρη.
[5] https://www.academia.edu/…/%CE%98%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%C… (είναι το μελέτημά μου: Αθανάσιος Ν. Παπαθανασίου, «Ούτε ξυλόθεοι, ούτε ταυλόπιστοι. Ιεραποστολικές και κανονικές παράμετροι της θεώρησης του σταυρού ως ιερού αντικειμένου», στον συλλογικό τόμο Αγάπη και Μαρτυρία. Αναζητήσεις λόγου και ήθους στο έργο του Ηλία Βουλγαράκη, επιμ. Εύη Βουλγαράκη κ.ά., εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2001, σσ. 127-149).
………………………………………………………………………….
Περσινή ανάρτησή μου (FB, 14-5-2018), με τίτλο,
«Κύριλλος και Μεθόδιος: Οι άγιοι που μιμούμαστε ή οι άγιοι που δεν αντέχουμε;»:
Aυτό ήταν το θέμα της ομιλίας μου στην εκδήλωση του ναού των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 13 Μαϊου 2018. Μια πρόσκληση, να διερωτηθεί σήμερα κάθε διαπρύσιος Ορθόδοξος, αν (πέρα από την αφθονία των λιβανωτών) συμφωνεί όντως με τους δυο ανατρεπτικούς ιεραποστόλους, ή μήπως... με τους διώκτες τους.
Θεωρώ πολύ σημαντικό να διαβάσει κανείς, όχι μόνο ό,τι μπορεί από τον ωκεανό της βιβλιογραφίας, αλλά οπωσδήποτε τις αρχαιότερες βιογραφίες των αγίων, τις οποίες εξέδωσε ο καθηγητής Αντώνιος-Αιμίλιος Ταχιάος (εκδ. University Studio Press 2008). Θα βρει εκεί εξαιρετικές νοστιμιές, οι οποίες δύνανται λυτρωτικά να ταράξουν διάφορες αυτοδοξαστικές στρεβλώσεις της ιεραποστολής και γενικότερα του εκκλησιαστικού γεγονότος.
Μερικά παραδείγματα:
1. Οι άγιοι δεν πήγαν στη Μοραβία για να εκχριστιανίσουν τους Σλάβους. Αυτοί ήταν ήδη Χριστιανοί, από Βαυαρούς ιεραποστόλους. Αλλά αυτό τους έλειπε ήταν η κατανόηση! Θέλουμε δάσκαλο (έγραφε ο ηγεμόνας τους στον βυζαντινό αυτοκράτορα) να μας εξηγήσει την πίστη στη γλώσσα μας. Όλη η προσπάθεια των αγίων στη συνέχεια ήταν η τιτανομαχία περί την κατανόηση της πίστης, ώστε η εκκλησιαστική ζωή να μην είναι αερολογία ακατάληπτων λόγων (1 Κορ. 14:9, "Διὰ τῆς γλώσσης ἐὰν μὴ εὔσημον λόγον δῶτε, πῶς γνωσθήσεται τὸ λαλούμενον; ἔσεσθε γὰρ εἰς ἀέρα λαλοῦντες"). Να χρεώσουμε, άραγε, τους αγίους ότι υποστήριζαν τον επάρατο ορθολογισμό και δεν αντιλαμβάνονταν ότι η λατρεία είναι εμπειρία όπου δεν χρειάζεται να κατανοείς κλπ κλπ;
2. Οι αντίπαλοι των αγίων δεν υποστήριζαν μόνο ότι τρεις αποκλειστικά γλώσσες (εβραϊκά, λατινικά και ελληνικά) είναι εξαγιασμένες. Αυτό που δεν άντεχαν ήταν ειδικά η χρήση κάθε άλλης γλώσσας στη  λ α τ ρ ε ί α  της εκκλησίας. Στη Δύση είχαν ήδη γίνει σύνοδοι για το θέμα, και φαίνεται ότι η χρήση της σλαβικής γλώσσας στο κήρυγμα είχε γίνει δεκτή! Με τίποτα, όμως, στη λατρεία! Και ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που μετέφρασε ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος; Το Ευαγγελιστάριο, δηλαδή ακριβώς αυτό που περιέχει τα ευαγγελικά αποσπάσματα που διαβάζονται στη λατρεία!
3. Στον συγκλονιστικό διάλογο των δύο πλευρών, στη Βενετία, το βασικό επιχείρημα των Γερμανών ήταν η παράδοση: Πώς τολμάτε να κάνετε κάτι (τη δημιουργία γραπτού σλαβικού αλφαβήτου) που κανένας άγιος και Πατέρας της εκκλησίας δεν έκανε μέχρι τώρα; Αλλά ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος προφανώς ήταν πιστοί του ζωντανού κι ελεύθερου και ανατρεπτικού Θεού - όχι οιουδήποτε ιερού ειδώλου! Η απάντησή τους αποπνέει αυτή την ελευθερία Του και την ανθρωπολογική βεβαιότητα ότι όλοι οι λαοί δύνανται να εκφράσουν την αλήθεια.
4. Για να φτιάξουν τη "γκλακόλιτσα", το σλαβικό αλφάβητο, χρησιμοποίησαν σύμβολα από βυζαντινά κρυπτογραφικά αλφάβητα και αλχημικούς - μαγικούς κώδικες. Άραγε, να τους κατηγορήσουμε ως συγκρητιστές; Αν στο Βυζάντιο υπήρχαν θρησκευτικές ιστοσελίδες, είναι πολύ πιθανό οι άγιοι να τα άκουγαν! Οι ίδιοι είχαν λόγο να μη χρησιμοποιήσουν κάποια από τα ατελή σλαβικά αλφάβητα που ήδη κυκλοφορούσαν στην αυτοκρατορία. Ήθελαν μια νέα σύνθεση. Και είχαν τη νηφάλια τόλμη, να χρησιμοποιούν τα υλικά της εποχής τους αναπροσανατολίζοντάς τα! Μη-φοβισμένοι πιστοί ενός ελεύθερου Θεού!
Και άλλα πολλά... Μαζί με την αποφασιστικότητά τους να συνοικοδομήσουν μια αληθινή εκκλησία, με τη δική της φωνή, κι όχι απλώς ένα παραρτηματάκι οιουδήποτε άλλου κέντρου, δίχως δική του φωνή! Η μεγάλη επιτυχία των αποτυχημένων αγίων (στον τόπο όπου έδρασαν, οι υπέρμαχοι των ιερών γλωσσών διέλυσαν το σύμπαν) ήταν ότι με τη σπορά των κριτηρίων τους ο σλαβικός κόσμος κατέθεσε τη δική του δημιουργία: φιλολογική, θεολογική κλπ.! Να το ποθήσουμε και για τις σημερινές ιεραποστολικές εκκλησίες! Να ακούσουμε κάποτε αυτές - όχι μόνο για αυτές!
Αφορμές και προσκλήσεις όλα αυτά, κι άλλα τόσα... Αν είμαστε σοφοί, θα κάτσουμε να στοχαστούμε. Αν είμαστε άσοφοι, θα περιοριστούμε στα να σκούζουμε! Αλλά είναι σαν ο άγιος Κύριλλος να το 'ξερε από την αρχή: Όταν ο βυζαντινός αυτοκράτορας του ζήτησε να αναλάβει την αποστολή, ο Κύριλλος περιέγραψε σε μια φράση τις δυο δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε: αφενός την έκφραση της γλώσσας σε γραφή, και αφετέρου τους ιεροεξεταστές που παθαίνουν στερητικό σύνδρομο αν δεν εντοπίσουν αιρετικούς: «Ποιος μπορεί να γράψει λόγο επάνω στο νερό, ή [ποιος θα θελήσει] να αποκτήσει όνομα αιρετικού;».
Πρόταση: Το καλύτερο δώρο στους ιεροεξεταστές είναι ένα καθρέφτης.
ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ / 14-5-2018.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Μεγαλοβδομάδα 2019! Νυμφίος με εκατόμβη νεκρών

Αν είχαν γίνει βομβιστικές επιθέσεις σε μουσουλμανικά τεμένη στη Σρι Λάνκα απόψε όλο το ιντελεκτουέλ δικαιωματζίδικο προοδευτιστάν θα ήταν ήδη στα κάγκελα για να καταγγείλει τον χριστιανικό φονταμενταλισμό.
Τώρα που θρηνούμε εκατόμβες νεκρών σε χριστιανικές εκκλησίες στενεύονται τα πουλάκια μου, φοβούνται μη τα πουν ακροδεξιά.
Προβλέψιμοι μέχρι υπνηλίας.
_________________________________________________
Σαν να τον φαντάζομαι τον αντίλογο:
-Ναι αλλά οι Σταυροφορίες...
- Ναι, αλλά οι μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις...
- Για όλα φταίνε οι θρησκείες... Τι; λίγα κάνανε οι χριστιανοί;
- Δεν βλέπεις τι μοιράζουν στις εκκλησίες για την εξομολόγηση;
- Είναι δυνατόν; Σε ευρωπαϊκή χώρα;
- Κήρυκες μίσους οι παπάδες... Δεν βλέπετε τον Αμβρόσιο;
- Οι χριστιανοί είναι ίδιοι με τους ισλαμιστές... ίδιοι ρατσιστές εναντίον των ΛΟΑΤ κτλ κτλ.
Πόσες και πόσες φορές άκουσα με τα ίδια μου τ' αυτιά τέτοιες περισπούδαστες μπούρδες, από στόματα γραμματισμένων αμόρφωτων! Που ενίοτε είναι και εκπαιδευτικοί!
Και κάπως έτσι, πορευόμαστε για το δικό μας, ορθόδοξο Πάσχα. Αυτοχειριαζόμενοι πνευματικά, αναμένοντας το δημοκρατικό "Φανερό Δείπνο κρεοφαγίας" των άθεων τη Μεγάλη Παρασκευή, και τη δημοκρατική διαμαρτυρία των vegan την Κυριακή του Πάσχα...

Καλή πορεία και καλό πέρασμα σε όλους τους αδερφούς που αγωνίζονται εν έτει 2019 να εκκλησιάζονται κάθε βράδυ της μεγαλοβδομάδας... Που δεν θα σκάσουν κροτίδες στους δρόμους "για το καλό", που δεν θα κάνουν κουβεντολόι έξω από την εκκλησία ή στην περιφορά του επιτάφιου... Που θα απολαύσουν τούτη την ιλιγγιώδη μελοποιημένη ποίηση του Κοσμά Μαϊουμά, του Ανδρέα Κρήτης, του Ιωάννη Δαμασκηνού, μέσα από τα βιβλιαράκια τους. Που θα ξανασυγκινηθούν στην διήγηση του Πάθους μέσα από τις ευαγγελικές περικοπές και που θα ξανααναρωτηθούν, για το θάνατο και τη ζωή, για τα όρια του έρωτα και της ελευθερίας... Που θα προσέλθουν ξανά και ξανά στο "μετά φόβου, πίστεως και αγάπης".

Καλό Πάσχα αδέρφια Ορθόδοξοι.
Χριστός Ανέστη αδελφοί Ρωμαιοκαθολικοί!

Βράδυ Κυριακής των Βαγιώνε 2019 - Καθολικό Πάσχα 2019

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Μνήμη Γεωργίου Ταμπάκη



Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων…

Όταν θέλουμε να τιμήσουμε ένα δίκαιο, ευγενή και αρχοντικό άνθρωπο, ειδικά αυτόν που τον συναντήσαμε ως δάσκαλο στο σχολείο, κατηχητή στην Εκκλησία, και καθοδηγητή στην Κατασκήνωση

Λοιπόν έναν τέτοιον άνθρωπο  τον επαινούμε με ύμνους·

για σένα όμως κύριε Γιώργο, θα είναι αρκετή η μαρτυρία του Χριστού· 

διότι πράγματι ήσουν ο πιο σπουδαίος από τους δασκάλους μας στο σχολείο και αξίζεις τον σεβασμό μας.

Αξιωθήκαμε να σε έχουμε και αρχηγό για δέκα και βάλε έτη στην κατασκήνωσή μας, μαζί με τους άλλους δυο εκλεκτούς δασκάλους μας και φίλους σου, τον κ. Αβραάμ και τον κ. Ραδή. Δέκα ολόκληρα δεκαπενθήμερα, σε εικοσιτετράωρη βάση μαζί σου!

Αγωνίσθηκες με όλες σου τις δυνάμεις για εμάς,

Και με χαρά μας μάθαινες πολλά, χιλιάδες, μυριάδες πράγματα.

Θα αδικήσω τις θύμησές μας, αλλά δεν αποφεύγω την πρόκληση: θυμάμαι τότε, που ξεχυχτούσες μαζί μας, για να μας ανοίξεις το μυαλό με του Θεού τα πράγματα και τα σπουδάγματα που ήθελες να μας εφοδιάσεις… Είχε πάει 03.00 το πρωί… Κι εσύ μας μάθαινες του Σμέμαν και του Φλωρόφσκυ τις προκλήσεις, μαζί με του αδερφικού σου φίλου, του Γιανναρά τα καμώματα. Και πώς τα συνδύαζες όμορφα! Με τους σαλούς Αγίους και τους αγιορείτες από τη μια, με τους διανοούμενους από την άλλη, και με την ενάργειά σου σε κάθε ζωντανή πρόκληση.

Ήθελες να μας σηκώνεις καθημερινά, όλο και ψηλότερα. Να μας πηγαίνεις καθημερινά όλο και μακρύτερα… Και να μας αγκαλιάζεις διαρκώς όλο και πιο σφιχτά…

Είναι αξέχαστες οι αγκαλιές σου κύριε Γιώργο και να ξέρεις, προσπαθώ να σε μιμούμαι, τώρα που οι ρόλοι άλλαξαν, τώρα που είμαι εγώ δάσκαλος και θέλω ν’ αγκαλιάζω τα παιδιά μου, όπως εσύ εμάς… Με την ματιά και τη ζεστασιά τη δική σου, της απέραντης αγάπης.

Καλό Παράδεισο και καλή αντάμωση κύριε Γιώργο, στην Ευλογημένη Βασιλεία, για την οποία πάντα μας μιλούσες και μας προετοίμαζες.

Υ. Γ. Αδερφέ Γρηγόρη, θερμές ευχαριστίες για τη φωτογραφία... Ήσουν πάντοτε αυτός που αποθανάτιζε τα πρόσωπα και τα γεγονότα που χάραξαν τη νιότη μας... Όπως ο κ. Γιώργος.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Μνήμη Μπρούνο Γκαντς... (Τα Φτερά του Έρωτα)



Ήταν φθινόπωρο του 1988. Πρωτοετής πιτσιρίκος στη Θεσσαλονίκη. Υιοθέτησα γρήγορα την κουλτουριάρικη λογική του ακατανόητου και του ποιητικού... Μάλλον του ακατανόητου ως ποιητικού. Γρήγορα βέβαια, αντιλήφθηκα ότι αυτές οι λογικές δεν έβγαζαν πουθενά... 


Άρχισα να συλλαβίζω την ποίηση δίπλα σ' έναν αδερφικό φίλο που τότε ξεκινούσε να δοκιμάζεται στην περιπέτεια της γραφής. Ο αδερφικός αυτός φίλος, ο Μάρκος, 7 χρόνια μεγαλύτερός μου, έσκυψε πάνω από εμένα για να μου δείξει την αλφαβήτα στην περιπέτεια του λόγου αλλά και της τέχνης ολόκληρης.

Ανάγνωση και ακρόαση ποίησης το πρωί... Παιχνίδι με τις εικόνες το βράδυ. Βιβλιοπώλης τότε ο ίδιος του... Όχι από ανάγκη για να ζήσει... Από ανάγκη για να γνωρίσει κόσμο που ψάχνει την περιπέτεια της λέξης, της γλώσσας, των χρωμάτων, των εικόνων. 

Μαθητευόμενος του Μάρκου εγώ... Ένα πρωινό, ψηλαφήσαμε τα κλειδιά του Θεού μέσα στη Βίβλο. Και το ίδιο βράδυ, στην κινηματογραφική λέσχη των Φοιτητικών Εστιών (με 50 δραχμές εισιτήριο) βλέπαμε τα "Φτερά του Έρωτα" του Βιμ Βέντερς. Στον Μάρκο χρωστώ, τον Βέντερς, τον Ταρκόφσκυ, τον Κουροσάβα, τον Κισλόφσκι, τον Κουστουρίτσα, τον Φελίνι αλλά και τον καλό αμερικάνικο κινηματογράφο.

Εκείνο το βράδυ, τα βιβλικά σύμβολα αποτελούσαν τα κλειδιά της θέασης της ταινίας και της κουβέντας μας...

Οι άγγελοι βλέπουν το Θεό, αλλά δεν θεώνονται. Δεν αγγίζουν. Δεν πονούν. Δεν αγαπούν. Υπάρχουν σαν σε μια ασπρόμαυρη γυάλα.

Οι άνθρωποι από την άλλη, πονούν... Ενίοτε πονούν πολύ. Όμως αγαπούν κιόλας. Αγαπούν κυρίως. Και χάρη στην αγάπη, ζουν με χρώματα και με χαρά. Και ενώ έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την ίδια τη ζωή τους αυτοκτονώντας, ενώ έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν τον ίδιο το Θεό, το μείζον είναι ότι αγαπώντας, αξιώνονται να γίνουν Θεοί. 

Και ιδού... Ένας άγγελος, που κινείται μεταξύ ανοιχτού και κλειστού Βερολίνου, αρχίζει να νιώθει. Να πονάει, να αγαπάει... Και ω του θαύματος... Ένα πρωί, ξυπνά μέσα στο κρύο και το χιόνι. Δυο παιδάκια του κοπανάνε το κεφάλι με τον αγγελικό μεταλλικό του θώρακα, κάνοντας μια μεγάλη πληγή στο κεφάλι του. Και ο άγγελος γίνεται άνθρωπος. Και ερωτεύεται για να γίνει Θεός.

Χτες 15 Φεβρουαρίου, εν έτει 2019, εκείνος ο άγγελος, μας άφησε χρόνους. Ο Ελβετός Μπρούνο Γκαντς, ο πρωταγωνιστής άγγελος του Βέντερς, πέταξε οριστικά ως άνθρωπος θνητός, στους ουρανούς και στο αιώνιο επέκεινα των θνητών που αξιώνονται τη θέωση.

Τον ευχαριστούμε πολύ για εκείνη την σπουδαία ταινία. 

Ευχαριστώ και τον αδερφικό φίλο μου, που ως πραγματικός δάσκαλος, μ' έμαθε να βλέπω και ξαναβλέπω την ταινία αυτή. Να διαβάζω, να ξαναδιαβάζω και να ματαξαναδιαβάζω την λέξη, την κάθε λέξη... Ανακαλύπτοντας από πίσω της, το σύμβολο και την έκπληξη...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ in memoriam


Αποτέλεσμα εικόνας για στου κεμάλ το σπίτι

Δέν ξαναφάνηκε ἡ μαυροφορεμένη ἐκείνη γυναίκα, πού ἐρχόταν στό κατώφλι μας κάθε χρονιά, τήν ἐποχή πού γίνονται τά μοῦρα, ζητώντας μέ εὐγένεια νά τῆς δώσουμε λίγο νερό ἀπ' τό πηγάδι τῆς αὐλῆς. Ἔμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηροῦσε ὅμως πάνω της ἴχνη μιᾶς μεγάλης ἀρχοντικῆς ὀμορφιᾶς. Καί μόνο ὁ τρόπος πού ἔπιανε τό ποτήρι, ἔφτανε γιά νά σχηματίσει κανείς τήν ἐντύπωση πώς ἡ γυναίκα αὐτή στά σίγουρα ἦταν μιά ἀρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω τό ποτήρι, ποτέ δέν παρέλειπε νά μᾶς πεῖ στά τούρκικα τήν καθιερωμένη εὐχή, πού μπορεῖ νά μήν καταλαβαίναμε ἀκριβῶς τά λόγια της, πιάναμε ὅμως καλά τό νόημά της: «Ὁ Θεός νά σᾶς ἀνταποδώσει τό μεγάλο καλό». Ποιό μεγάλο καλό; Ἰδέα δέν εἴχαμε.
Καθόταν ἥσυχα γιά ὥρα πολλή στό κατώφλι τῆς αὐλῆς, κι ἀντί νά κοιτάζει κατά τό δρόμο ἤ τουλάχιστο κατά τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ,1 αὐτή στραμμένη ἔριχνε κλεφτές ματιές πρός τό δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε ἔκλεινε τά μάτια καί τό πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ὀνόματα παράξενα. Ἐμεῖς, πάντως, δέν παραλείπαμε νά τῆς δίνουμε μοῦρα ἀπ' τήν ντουτιά,2 ὅπως ἄλλωστε δίναμε σ' ὅλη τή γειτονιά καί σ' ὅποιον περαστικό μᾶς ζητοῦσε. Ἡ ξένη τά ἔτρωγε σιγανά, ἀλλά μέ ζωηρή εὐχαρίστηση. Δέ μᾶς φαινόταν παράξενο πού τῆς ἄρεζαν τά μοῦρα μας τόσο πολύ. Τό δέντρο μας δέν ἦταν ἀπό τίς συνηθισμένες μουριές, ἀπ' αὐτές πού κάνουν ἐκεῖνα τά ἄνοστα νερουλιάρικα μοῦρα. Τό δικό μας ἔκαμνε κάτι μεγάλα, ξινά σά βύσσινα, καί πολύ κόκκινα στό χρῶμα. Ἦταν δέντρο παλιό καί τεράστιο, τά κλαδιά του ξεπερνοῦσαν τό δίπατο σπίτι μας. Μοναχά ἕνα κακό εἶχε· τά φύλλα του ἦταν σκληρά καί οἱ μεταξοσκώληκές μου δέν μποροῦσαν νά τά φᾶνε. Ἦταν, πάντως, δέντρο φημισμένο σ' ὅλο τό Ἰσλαχανέ3 κι ἀκόμα πιό πέρα.
Τήν πρώτη φορά πού εἶχε καθίσει ἡ ἄγνωστη γυναίκα στό κατώφλι μας, δέ σκεφτήκαμε νά τῆς προσφέρουμε μοῦρα, ὅμως σέ λίγο μᾶς ζήτησε ἡ ἴδια λέγοντας πώς ἤθελε νά φυτέψει τό σπόρο τους στόν μπαχτσέ4 της. Ἔφαγε μερικά καί τά ὑπόλοιπα τά ἔβαλε σ' ἕνα χαρτί καί ἔφυγε καταχαρούμενη.
Τή δεύτερη φορά, θά ἦταν κατά τό τριάντα ὀχτώ, δυό χρόνια, πάντως, μετά τήν πρώτη, δέν ἔβαλε μοῦρα στό χαρτί. Κάθισε καί τά ἔφαγε ἕνα ἕνα στό κατώφλι. Φαίνεται πώς ὁ σπόρος ἀπ' τά προηγούμενα εἶχε ἀποδώσει, ἀλλά γιά νά δώσει καί μοῦρα ἔπρεπε, βέβαια, νά περάσουν χρόνια. Τό δέντρο αὐτό, ὅπως ὅλα τά δέντρα πού μεγαλώνουν σιγά, ζεῖ πολλά χρόνια καί ἀργεῖ νά καρπίσει.
Ἡ γυναίκα ξαναφάνηκε καί τόν ἑπόμενο χρόνο, λίγο πρίν ἀπ' τόν πόλεμο. Ὅμως τή φορά αὐτή τῆς προσφέραμε νερό ἀπ' τή βρύση. Ἀρνήθηκε νά πιεῖ τό νερό. Μόλις τό ἔφερε στό στόμα, μᾶς κοίταξε στά μάτια καί μᾶς ἔδωσε πίσω τό γεμάτο ποτήρι. Ἐπειδή τήν εἴδαμε πολύ ταραγμένη, θελήσαμε νά τῆς ἐξηγήσουμε. Ὁ σιχαμένος σπιτονοικοκύρης μας εἶχε διοχετεύσει τό βόθρο τοῦ σπιτιοῦ στό βαθύ πηγάδι. «Τώρα πού σᾶς ἔφερα τό νερό στίς κουζίνες σας, δέ σᾶς χρειάζεται τό πηγάδι», μᾶς εἶχε πεῖ. Ἡ γυναίκα βούρκωσε, δέ μᾶς ἔδωσε ὅμως καμιά ἐξήγηση γιά τήν τόση λύπη της. Γιά νά τήν παρηγορήσουμε τῆς δώσαμε περισσότερα μοῦρα κι ἡ γιαγιά μου τῆς εἶπε κάτι πού τήν ἔκανε νά τιναχτεῖ: «Θά σοῦ τά ἔβαζα σ' ἕνα κουτί, ἀλλά δέ βαστᾶνε γιά μακριά». Καί πράγματι εἴχαμε ἀρχίσει κάτι νά ὑποπτευόμαστε. Τήν ἄλλη φορά εἴδαμε, πώς μόλις ἔφυγε ἀπό μᾶς, πῆγε δίπλα στοῦ Κεμάλ τό σπίτι, ὅπου τήν περίμενε μιά ὁμάδα ἀπό τούρκους προσκυνητές, πού κοντοστέκονταν στό πεζοδρόμιο. Ἐμεῖς ὥς τότε θαρρούσαμε πώς εἶναι καμιά τουρκομερίτισσα δικιά μας, ἀπ' τίς πάμπολλες ἐκεῖνες, πού δέν ἤξεραν λέξη ἑλληνικά, μιά καί ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν5 εἶχε γίνει μέ βάση τή θρησκεία καί ὄχι τή γλώσσα. Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή στήν ἀρχή μᾶς τάραξε. Δέ μᾶς ἔφτανε πού εἴχαμε δίπλα μας τοῦ Κεμάλ τό σπίτι, σά μιά διαρκῆ ὑπενθύμιση τῆς καταστροφῆς, θά εἴχαμε τώρα καί τούς τούρκους νά μπερδουκλώνονται πάλι στά πόδια μας; Καί τί ἀκριβῶς ἤθελε ἀπό μᾶς αὐτή ἡ γυναίκα; Πάνω σ' αὐτό δέν ἀπαντήσαμε, κοιταχτήκαμε ὅμως βαθιά ὑποψιασμένοι. Καί τά ἑπόμενα λόγια μας ἔδειχναν πώς ἡ καρδιά μας ζεστάθηκε κάπως ἀπό συμπάθεια κι ἐλπίδα. Εἴχαμε κι ἐμεῖς ἀφήσει σπίτια κι ἀμπελοχώραφα ἐκεῖ κάτω.
Ἡ τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τόν πόλεμο. Ἐμεῖς καθόμασταν πιά σέ ἄλλο σπίτι, λίγο παραπάνω, ὅμως τήν εἴδαμε μιά μέρα νά κάθεται κατατσακισμένη στό κατώφλι τοῦ παλιοῦ σπιτιοῦ μας. Ὁ πρῶτος πού τήν εἶδε, ἦρθε μέσα καί φώναξε: «ἡ τουρκάλα!» Βγήκαμε στά παράθυρα καί τήν κοιτάζαμε μέ συγκίνηση. Παραλίγο νά τήν καλέσουμε ἀπάνω στό σπίτι —τόσο μᾶς εἶχε μαλακώσει τήν καρδιά ἡ ἐπίμονη νοσταλγία της. Ὅμως αὐτή κοίταζε ἀκίνητη τήν κατάγυμνη αὐλή καί τό ἔρημο σπίτι. Μιά ἰταλιάνικη μπόμπα6 εἶχε σαρώσει τήν ντουτιά κι εἶχε ρημάξει τό καλοκαμωμένο ξυλόδετο σπίτι, χωρίς νά καταφέρει νά τό γκρεμίσει.
Δέν τήν ξανάδαμε ἀπό τότε. Ἦρθε - δέν ἦρθε, ἄγνωστο. Ἄλλωστε καί νά 'ρχότανε δέ θά 'βρισκε πιά τό κατώφλι μέ τό ἀφράτο μάρμαρο γιά νά ξαποστάσει. Τό σπίτι εἶχε ἀπό καιρό παραδοθεῖ σέ μιά συμμορία ἐργολάβων καί στή θέση του ὑψώθηκε μιά πολυκατοικία ἀπ' τίς πιό φρικαλέες. Τώρα ἑτοιμάζονται νά τήν γκρεμίσουν οἱ γελοῖοι. Ποιός ξέρει τί μεγαλεπήβολο σχέδιο συνέλαβε πάλι τό πονηρό μυαλό τους.
Ἄν γίνει αὐτό, θά παραφυλάγω νύχτα μέρα, ἰδίως ὅταν τό σκάψιμο θά ἔχει φτάσει στά θεμέλια, κι ἴσως μπορέσω νά ἐμποδίσω ἤ τουλάχιστο νά καθυστερήσω τό χτίσιμο τοῦ νέου ἐξαμβλώματος.7 Τήν προηγούμενη φορά εἶχε βρεθεῖ ἐκεῖ στά βάθη ἕνα θαυμάσιο ψηφιδωτό, πού ἄρχιζε ἀπ' τό οἰκόπεδο τοῦ δικοῦ μας σπιτιοῦ καί συνεχιζόταν πρός τό σπίτι τοῦ Κεμάλ. Τό ψηφιδωτό αὐτό οἱ δασκαλεμένοι ἐργάτες τό σκεπάσανε γρήγορα γρήγορα γιά νά μήν τούς σταματήσουν οἱ ἁρμόδιοι. Πάντως, τίς ὧρες πού τό ἔβλεπε τό φῶς τοῦ ἥλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια ἀπ' τήν ἔκθαμβη γειτονιά. Ὅλοι μιλούσανε γιά τήν ὀμορφιά καί τήν παλιά δόξα, μά ἀνάμεσα στά δυνατά λόγια καί τίς φωνές, ἄκουσα μιά γριά νά σιγολέει: «Στό σπίτι αὐτό καθόταν ἕνας μπέης, πού εἶχε μιά κόρη σάν τά κρύα τά νερά. Κυλιόταν κάτω, ὅταν φεύγανε, φιλοῦσε τό κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δέν ματαεῖδα».
(Ἡ μόνη κληρονομιά, 1974)

  1. Κεμάλ Ατατούρκ· (Θεσσαλονίκη 1881 - Κωνσταντινούπολη 1938). Διακεκριμένος Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός. Ηγήθηκε του απελευθερωτικού αγώνα εναντίον των δυνάμεων της Αντάντ (συμμαχία Γαλλίας, Αγγλίας και Ρωσίας) μετά την ήττα της Τουρκίας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ο θεμελιωτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους και ο πρώτος πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας (1923).
    το πλαϊνό σπίτι του Κεμάλ· πρόκειται για το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, όπου σήμερα στεγάζεται το τουρκικό προξενείο.
  2. ντουτιά· η συκομουριά.
  3. Ισλαχανέ· το τετράγωνο κοντά στα ανατολικά τείχη της πόλης βόρεια της σημερινής οδού Αγίου Δημητρίου και ανατολικά της οδού Αποστόλου Παύλου. Εκεί υπήρχαν δύο κτήρια που έφερναν την ονομασία Ισλαχανέ (τουρκ.: σωφρονιστήριο). Το ένα ήταν ορφανοτροφείο και το άλλο Λουτρά. (Βλ. Β. Δημητριάδης, όπ.π., σσ. 90-91 και 315-316).
  4. μπαχτσέ· περιβολάκι.
  5. ανταλλαγή των πληθυσμών· οι ομαδικές μετακινήσεις μειονοτικών πληθυσμών είναι συνηθισμένο φαινόμενο για την ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται λόγος για την ειδική σύμβαση της Συνθήκης της Λωζάννης (30/1/1923), σύμφωνα με την οποία αποφασίστηκε η ανταλλαγή των ελληνικών πληθυσμών της Τουρκίας με τους μουσουλμάνους που κατοικούσαν στη χώρα μας.
  6. Μια ιταλιάνικη μπόμπα· αναφέρεται στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο (1940-1941).
  7. εξάμβλωμα· έκτρωμα, κάθε τι το τερατώδες ή κακότεχνο.
Μάιος 2010... Πανελλαδικές εξετάσεις. Επιτήρηση στο μάθημα της Έκθεσης στο ΓΕΛ Κάτω Νευροκοπίου Δράμας... Έρχονται τα θέματα... Τα μοιράζουμε και ω του θαύματος και της καλής μου τύχης, περισσεύει ένα έντυπο θέματος... Βαριέμαι τις επιτηρήσεις όσο δεν φαντάζεστε... Ωραία, λέω. Θα περάσει η ώρα διαβάζοντας το θέμα. Το παραπάνω κείμενο ήταν... Δεν το είχα ξαναδιαβάσει, αν και είχα διαβάσει πολλές πολλές φορές την "Πρωτεύουσα των Προσφύγων". Κάθομαι πίσω πίσω, στην πλάτη των μαθητών και διαβάζω. Φτάνω στις 4-5 τελευταίες σειρές... Μου ξέφυγε ένας λυγμός. Το δάκρυ ασυναίσθητα έφευγε ποτάμι... Αναζήτησα τον επιτηρητή διαδρόμου για να μην ξεφτιλιστώ... Υπέροχος Γιώργος Ιωάννου... Μίλησε στο προσφυγικό μου dna... Κι ήταν 19 Μαΐου. Κι είμαι Πόντιος... Ευλογημένος συγγραφέας... Υπέροχος... Καλή Ανάσταση μέγιστε κύριε Ιωάννου!

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Οι απαντήσεις της Αρχιεπισκοπής Τιράνων προς τη Μητρόπολη Πειραιά


Περίεργη εποχή... Κάποτε με τον όρο "πουστιά", ο νους μας πήγαινε στους ομοφυλόφιλους. Είχε νόημα αυτός ο χαρακτηρισμός από την αλλόκοτη και αμφιταλαντευόμενη συμπεριφορά ανθρώπων που τους έθετε μόνιμα η κοινωνία στο περιθώριο.
Γνώρισα όμως πολλούς "γκέι" με πολύ αντρίκεια συμπεριφορά. Και αντικειμενικά να το δεις... Επί παραδείγματι, δεν υπάρχει πιο ρωμαλέος και αντρίκειος λόγος απ' αυτόν του Μάνου Χατζιδάκι.
Η πουστιά όμως συνεχίζει να υπάρχει και να χαρακτηρίζει συμπεριφορές τέτοιες σαν αυτές που μας ξένιζαν παλιά. Μπορώ να πω ότι μερίδα εκκλησιαστικών ανθρώπων, ειδικά ανθρώπων που δεν έχουν πρόσωπο αλλά κρύβονται πίσω από το βρακί και τον τίτλο μιας μητρόπολης κι ενός ονομαστού δεσπότη, χαρακτηρίζονται συχνά απ' αυτή τη συμπεριφορά και αυτό το άνανδρο φρόνημα...

Η Μητρόπολη Πειραιά ξαναχτύπησε. Δεύτερη φορά, δυο γελοίοι παπάδες, που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία του τίτλου "Γραφείο Αιρέσεων Μητροπόλεως Πειραιώς" επιτίθενται και καθυβρίζουν τον μοναδικό αγωνιστή της ιεραποστολικής μαρτυρίας... Έλαβαν μιαν απάντηση αλλά επιμένουν...
Η αρχιεπισκοπή Τιράνων τους απαντά θεσμικά και παραθέτω την πρώτη και τη δεύτερη απάντηση παρακάτω... Όμως νομίζω πως δεν φτάνει. Οι άνθρωποι αυτοί εξαφανίζονται μόνο με ξεφώνημα...
Αυτό παλεύω να κάνω με τούτη την εισαγωγή σε αυτή την ανάρτηση.
Αντιγράφω από κείμενο του Θανάση Παπαθανασίου:
"Άσκηση χημείας, από τις πολύ δύσκολες:
Υπάρχει, άραγε, μίξη που να ξεπερνά σε αηδία το κοκτέηλ κακότητας και σπουδαρχιδισμού, σκοταδισμού και μιζέριας, τραμπουκισμού και υποκρισίας;
Στην απάντηση συμβάλλει το νέο κείμενο της Αρχιεπισκοπής Τιράνων (μιας εκκλησίας η οποία το Ευαγγέλιο το έχει στα χέρια της για το μήνυμά του, κι όχι για να ανοίγει κεφάλια πετώντας το όπως πετούν τις πέτρες οι χούλιγκανς)":

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ
Ιερά Αρχιεπισκοπή Τιράνων

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

Αποτελεί πρωτάκουστη θλιβερή πρωτοτυπία στα εκκλησιαστικά χρονικά ένα Γραφείο μιας Ιεράς Μητροπόλεως της Εκκλησίας της Ελλάδος να εκδίδει κείμενο, το οποίο καθυβρίζει Προκαθήμενο μιας άλλης Αυτοκεφάλου Εκκλησίας: συγκεκριμένα της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, που μόλις πριν λίγα χρόνια ανασυγκροτήθηκε από τα ερείπια του σκληρού αθεϊστικού διωγμού. Πρόκειται για την «Ανακοίνωση του Γραφείου επί των αιρέσεων και των παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς» (10 Δεκεμβρίου 2018), η οποία κυκλοφόρησε σε διάφορες ιστοσελίδες με τίτλο «Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος και ο παγκόσμιος οικουμενισμός» ή «Ποιους πραγματικά στόχους εξυπηρετεί ο θρησκευτικός πλουραλισμός;». Δυστυχώς με τα σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας οι ανυπόστατες κατηγορίες διαχέονται ανεξέλεγκτα.
Αποφύγαμε να σχολιάσουμε δημόσια τον αλλόκοτο αυτό λίβελλο κατά την περίοδο των εορτών του Αγίου Δωδεκαημέρου. Ύστερα όμως από τη μετάφρασή του στην αλβανική γλώσσα είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε μια γενική απάντηση στα κρίσιμα σημεία του.
Η Ανακοίνωση δηλώνει: «Πρόκειται για εισήγηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου, σε κάποιο Συνέδριο, στην 12η Διαθρησκειακή Συνδιάσκεψη για τον θρησκευτικό πλουραλισμό και την ειρηνική συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή». Πρώτη παραπληροφόρηση: Η ομιλία που δημοσίευσε η «Καθημερινή» (4 Νοεμβρίου 2018) δεν είναι «Εισήγηση σε κάποιο Συνέδριο, στην 12η Διαθρησκειακή Συνδιάσκεψη.…», αλλά απόσπασμα της ευχαριστήριας αντιφωνήσεως του Αρχιεπισκόπου μας κατά την τελετή απονομής της ανώτατης διάκρισης του «Χρυσού Αριστοτέλη» από τη Σύγκλητο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις 18.10.2018, η οποία έλαβε μεγάλη δημοσιότητα.
Όπως είναι φυσικό, ανάλογα με το ακροατήριο, τους αποδέκτες και τις συγκεκριμένες συνθήκες, προσδιορίζεται και το περιεχόμενο των ομιλιών. Δεν ήταν κάποιο θεολογικό ή διαθρησκειακό συνέδριο. Η ομιλία απευθυνόταν σε ένα πολύμορφο ακαδημαϊκό ακροατήριο. Στην εν λόγω πανηγυρική συνεδρίαση είχαν οριστεί ο Πρύτανης και τρεις διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί καθηγητές του Πανεπιστημίου, οι οποίοι προηγήθηκαν και διεξοδικά αναφέρθηκαν στη θεολογική σκέψη και συγγραφή, την ιεραποστολική δράση και την κοινωνική προσφορά του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου.
Δεύτερη διαστρέβλωση: αυτή τη φορά της επιστημονικής ορολογίας. Η Ανακοίνωση του «Γραφείου» αρχίζει με την ερώτηση: «Ποιους πραγματικά στόχους εξυπηρετεί ο θρησκευτικός πλουραλισμός;» Η πολυμορφία των θρησκειών, ο θρησκευτικός, δηλαδή, πλουραλισμός, αποτελεί απλή διαπίστωση ενός παγκοσμίου φαινομένου, γεγονότος αναμφισβήτητου, και όχι θρησκευτική κίνηση, που εξυπηρετεί κάποιο στόχο. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος διετέλεσε επί εικοσαετία Καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολήθηκε επιστημονικά με το θρησκευτικόφαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία και γενικά με όλες τις θρησκείες. Είναι ευρέως γνωστό ότι στην εποχή μας επιβιώνουν 19 θρησκείες, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 240 κλάδους. Στον αιώνα μας κατά προσέγγισιν οι Χριστιανοί υπολογίζονται 33% του παγκοσμίου πληθυσμού, το Ισλάμ 20%, ο Ινδουισμός 13%, ο Βουδισμός 6%, ο Ταοϊσμός και ο Λαϊκός Κομφουκιανισμός 4%., ο Ιουδαϊσμός 0,5% και τα άλλα θρησκεύματα σε μικρότερα ποσοστά. Οι Αγνωστικιστές και οι Άθεοι περίπου στο 5,9%. Άρα, το επαναλαμβάνουμε, οι λέξεις θρησκευτικός πλουραλισμός σε αυτό ακριβώς το γεγονός αναφέρονται, στην ποικιλία των θρησκευτικών πεποιθήσεων στον κόσμο και όχι σε κάποια σκοτεινή κίνηση που προωθεί την «πανθρησκεία».
Στην Αλβανία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, επικρατεί θρησκευτικός πλουραλισμός. Όλοι οι υπεύθυνοι πολίτες επιδιώκουμε την ειρηνική συνύπαρξη.
Η Ανακοίνωση έχει ως προοίμιο τις γνωστές απόψεις μερικών ακραίων κύκλων, οι οποίοι πιστεύουν πως προστατεύουν την Ορθοδοξία από «ένα παγκόσμιο κίνημα, γέννημα της Μασονίας και του Διεθνούς Σιωνισμού», που έχει σαν μοναδικό σκοπό τη δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων και που προωθεί την «παγκοσμιοποίηση». Αυτή είναι η έμμονη ιδέα των συντακτών, που την εκτοξεύουν ως κατηγορία εναντίον εκείνων που στοχοποιούν. Η παγκοσμιοποίηση όμως είναι ένα ιστορικό φαινόμενο, το οποίο οφείλεται και προωθείται κυρίως με τη ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο.   Βεβαίως, πολλά προϊόντα της (διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία κ.λ.π), ευχαρίστως τα χρησιμοποιούν και οι επικριτές της. Πράγματι η παγκοσμιοποίηση είναι μία τάση που μπορεί να εξελιχθεί σε παγκοσμιοποίηση συγχύσεως, αδικίας και διαφθοράς ή παγκοσμιοποίηση αλληλεγγύης με σεβασμό σε κάθε λαό και σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν αρκεί να καταριέται κανείς τις τρικυμίες, τις θύελλες, το τσουνάμι. Οφείλει να αναζητεί κατάλληλους τρόπους για την αντιμετώπισή τους.
Ο όρος «οικουμένη» δεν έχει τη σημασία την οποία προσπαθούν οι συγκεκριμένοι επικριτές του Αρχιεπισκόπου να του αποδώσουν. Σημαίνει απλώς την κατοικουμένη γη και με αυτή τη σημασία χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή, την Πατερική Γραμματεία και τα λειτουργικά κείμενα. Κάθε θεία λειτουργία προσφέρεται «υπέρ της οικουμένης» («ἔτι προσφέρομεν τήν λειτουργίαν ταύτην ὑπέρ της οἰκουμένης…»). Κάθε Ορθόδοξος πριν από τη θεία κοινωνία λέγει τον ψαλμό: «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, ἡ οἰκουμένη καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ» (Ψαλμ. 23:1). Του Κυρίου είναι όλη η οικουμένη και όχι μόνον εκείνοι τους οποίους εγκρίνουν ορισμένοι κύκλοι υπερορθοδόξων. Ο δικός μας Αρχιεπίσκοπος δεν έχει καμιά σχέση με το προσβλητικό, παραπλανητικό, κατασκεύασμα «οικουμενιστής». Είναι «οικουμενικός», σύμφωνα με τη δισχιλιετή Ορθόδοξη παράδοση.
Η Ορθόδοξη μαρτυρία του ανά την οικουμένη άρχισε, όταν η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον απέστειλε το 1963, ακόμη Διάκονο, για να την εκπροσωπήσει στην Συνέλευση «Παγκόσμιου Ιεραποστολής και Ευαγγελισμού» του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Μεξικό. Στη συνέχεια, με αποφάσεις πάντοτε της Εκκλησίας συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές, συνέδρια, συνελεύσεις. Όχι βέβαια για να συμβάλει στη δημιουργία μιας παγκόσμιας θρησκείας (!) ή για να προδώσει την Ορθοδοξία, αλλά για να δώσει την Ορθόδοξη μαρτυρία σε κάθε ξένο θρησκευτικό περιβάλλον.
Βεβαίως το εν λόγω «Γραφείο» δεν επικρίνει μόνο τον δικό μας Αρχιεπίσκοπο, επιμένει ότι«πληθώρα Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, κληρικών, μοναχών και λαϊκών κινούνται προς αυτή την αρνητική κατεύθυνση και μαζί τους έχουν συστρατευθεί και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά και ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος με μία πληθώρα δημοσιεύσεων».Όλοι αυτοί είναι αποστάτες της ορθής πίστεως και επικίνδυνοι (!), ενώ οι επικριτές τους έχουν αναλάβει εργολαβικώς την προστασία της παγκόσμιας Ορθοδοξίας.
Τα περί «Νέας παγκόσμιας θρησκείας ή πανθρησκείας» και η ομοιογενοποίηση όλων των θρησκειών δεν έχουν καμία σχέση με τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο. Χιλιάδες φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και εκατομμύρια Ορθοδόξων όλων των ηπείρων, ακόμη και αναρίθμητοι συνομιλητές του ξένων θρησκευτικών πεποιθήσεων γνωρίζουν την ακλόνητη αφοσίωσή του στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ότι υπάρχουν «φωτεινές ακτίνες» στις διδασκαλίες άλλων θρησκευτικών παραδόσεων ουδείς σοβαρός, αντικειμενικός μελετητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων το αμφισβητεί. Άλλωστε το συμμαρτυρούν οι βιβλικές φράσεις: Ο Θεός «οὐκ ἀμάρτυρον ἑαυτὸν ἀφῆκεν» (Πραξ. 14:17)˙ «ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος»(Ρωμ. 2:14). Ο τρόπος επίσης με τον οποίο ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μίλησε στους Αθηναίους δείχνει τον σεβασμό του για την αρχαιοελληνική θρησκευτικότητα. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ήδη ως Καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων είχε δημοσιεύσει τη μελέτη Θέσεις των Χριστιανών έναντι των άλλων θρησκειών-Ιστορικό διάγραμμα ( Πανεπιστημιακές παραδόσεις, Αθήνα, 1976) και έχει από τότε επισημάνει ότι οι απόψεις των Χριστιανών κυμαίνονται για το θέμα αυτό από τις πιο ακραίες αρνητικές (όπως αυτές που υποστηρίζει το «Γραφείο») έως τις απόλυτα θετικές. Η Ορθόδοξη πάντως παράδοση ακολουθεί τη νηφάλια θέση των Καππαδοκών Πατέρων.
Όσο για τις θεωρίες περί ειρήνης του «Γραφείου» περιοριζόμαστε να παραπέμψουμε στο άρθρο του Αρχιεπισκόπου «Ειρηνικές φωνές από τους πνεύμονες των θρησκειών» ( ΣυνύπαρξηΕκδ. Αρμός, Αθήνα 2015), όπου εξαίρεται η ιδιαιτερότητα της ἐν Χριστῷ ειρήνης. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι άνθρωποι στην εποχή μας, ποθούν την ειρήνη, την ειρηνική συνύπαρξη στο άμεσο περιβάλλον τους και σε όλον τον κόσμο. Σε αυτό όλοι οι υπεύθυνοι άνθρωποι (πολιτικοί, στρατιωτικοί, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, οικονομικοί παράγοντες και φυσικά οι θρησκευτικοί ηγέτες όλων των παραδόσεων, όχι μόνον οι Ορθόδοξοι) είναι δυνατόν και οφείλουν να συμβάλλουν.
Σε άλλο σημείο ο λίβελος συνεχίζει: «Και αν ο Θεός ευαρεστείται σε τέτοιου είδους «γνήσια θρησκευτικότητα», γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος και ήρθε στον κόσμο και πέθανε επάνω στο σταυρό; Αν οι θρησκείες του κόσμου προσφέρουν σωτηρία, τί χρειάζεται η Εκκλησία του Χριστού;» Ουδέποτε ο Αρχιεπίσκοπος αμφισβήτησε την ἐν Χριστῷ σωτηρία. Τα γραφόμενα αποτελούν δοκησίσοφη ύβρη εναντίον ενός Ορθοδόξου Προκαθημένου, ο οποίος σε ολόκληρη τη ζωή του δεν παύει να διακηρύσσει ότι: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ιω. 3:16). Στο πρόσφατο Χριστουγεννιάτικο Μήνυμά του, και σε όλα τα Μηνύματα των Χριστούγεννων και του Πάσχα των τελευταίων 27 ετών, καθώς και τα πολλαπλά δημοσιευμένα κείμενά του, επιβεβαιώνουν την προσήλωσή του στον Λυτρωτή Χριστό.
Για τα περί διαθρησκειακών διαλόγων αρμοδίως έχουν αποφασίσει οι Ι. Σύνοδοι των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Στη σύγχρονη πολυθρησκευτική οικουμένη είμαστε υποχρεωμένοι να προσφέρουμε με κάθε τρόπο την Ορθόδοξη μαρτυρία στους συνανθρώπους μας, που ανεξαρτήτως των θρησκευτικών πεποιθήσεών τους, δεν παύουν να είναι δημιουργήματα του μόνου αληθινού Θεού. Οι συντάκτες του συγκεκριμένου κειμένου εκφράζουν μια υπεροπτική θρησκευτική στάση, που περιφρονεί κάθε άλλη θρησκευτική παράδοση. Αυτή η στάση τουλάχιστον ως προς την πολυθρησκευτική Αλβανία είναι επικίνδυνη για την ειρηνική συνύπαρξη˙ και θα αχρήστευε κάθε προσπάθεια Ορθοδόξου μαρτυρίας στη χώρα μας.
Η Ανακοίνωση αποσιωπά σκόπιμα από την ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, βασικές προτάσεις για την ειρήνη που δημοσιεύθηκαν, στην «Καθημερινή», και εκφράζουν σαφώς την Ορθόδοξη συνείδησή και την προσωπική του σχέση με τον Χριστό, όπως ότι: α) «Η ειρήνη συνδέεται άμεσα με τη δικαιοσύνη. Ένας άδικος κόσμος δεν μπορεί να είναι ειρηνικός. Στον αιώνα μας η ειρήνη και η δικαιοσύνη έχουν προσλάβει ένα ακόμη όνομα, ανάπτυξη». β) «Στην μετά τον αθεϊστικό διωγμό πολυθρησκευτική Αλβανία έχουμε επιτύχει, με ενεργό συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ειρηνική συνύπαρξη των θρησκευτικών κοινοτήτων». γ) «Το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωκεντρισμός, ο ατομικός, ο συλλογικός, ο εθνικός, ο φυλετικός». δ) «Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό …είναι η ενδυνάμωση της αγάπης μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, μέσα στην κοινωνία…. Μόνο η εξουσία της αγάπης είναι εκείνη που μπορεί να νικήσει την αγάπη για εξουσία». ε) «Αστείρευτη πηγή αγάπης παραμένει η αλήθεια την οποία με τον πιο λιτό και συγκλονιστικό τρόπο διατύπωσε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ». Και κατέληξε: στ) «Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία αποτελεί διαχρονικά εργαστήριο αγάπης και αυτό παραμένει στους αιώνες το βαθύτερο έργο και χρέος της».
Το απαράδεκτο δημοσίευμα ξεπερνάει κάθε όριο άδικης προσβολής στις τελευταίες παραγράφους του: «Περαίνοντας την αναφορά μας, εκφράζουμε τη λύπη μας, για τα λεχθέντα και γραφέντα από τον Μακαριώτατο, τον οποίο η Εκκλησία του Χριστού τίμησε και έθεσε να ποιμαίνει το λαό του Θεού στην πολύπαθη αυτή χώρα και να οδηγήσει τους εκτός της Εκκλησίας στην μόνη σωστική αγκαλιά της. Ας μην ελπίζουν ο ίδιος και οι όμοια φρονούντες (λίγο πιο πάνω τους προσδιόρισε: Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι και θεολόγοι) ότι μπορούν να εδραιώσουν ειρήνη και συναδέλφωση στη γη χωρίς τον Μέγα Ειρηνοποιό, την Ένσαρκη Ειρήνη, το Χριστό, διότι, μόνο Αυτός και κανένας άλλος είναι «ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας,….» (Εφ.2,14-18)».
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος δεν χρειάζεται προφανώς τέτοιας ποιότητος παραινέσεις. Βεβαίως δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του αλάνθαστο. Από τα νεανικά του πάντως, χρόνια σε οποιαδήποτε θέση διακόνησε, ως λαϊκός ή κληρικός, προσπάθησε με τη ζωή, τον λόγο και το έργο του να καταθέτει τις Ορθόδοξες πεποιθήσεις, να εκφράζει την ολόψυχη αγάπη του στον Χριστό και την προσήλωσή του στο Ευαγγέλιο, σε όλα τα περιβάλλοντα. Στην Ελλάδα, σε διάφορους τομείς της χριστιανικής κινήσεως, ως Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας και Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως επίσης στην Ανατολική Αφρική, όπου διοργάνωσε την Ορθόδοξη Ιεραποστολή και σχεδόν τρεις δεκαετίες στην Αλβανία. Εδω αξιώθηκε, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, να ανασυγκροτήσει μια εντελώς διαλυμένη Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Οι ζηλωτές συντάκτες της Ανακοινώσεως είναι ευπρόσδεκτοι να επισκεφθούν και να συμπροσευχηθούν με τους Ορθοδόξους της Αλβανίας στους νέους καθεδρικούς ναούς των Τιράνων, Κορυτσάς, Αργυροκάστρου, Βερατίου, Φίερι και στους ναούς πολλών άλλων πόλεων και χωριών και να δουν από κοντά το ιεραποστολικό, εκπαιδευτικό, εκδοτικό, υγειονομικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό έργο, γενικότερα την άνθηση της Ορθοδοξίας στην Αλβανία.
Το υστερικό αυτό παραλήρημα καταλήγει: «Αν θέλουν να επικρατήσει η πραγματική και μόνιμη ειρήνη στον κόσμο, ας εργαστούν με όλες τους τις δυνάμεις, να διαδοθεί και να επικρατήσει στον κόσμο το Ευαγγέλιο του Χριστού και ας μην αναλώνονται στους ατελέσφορους και επιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους, γενόμενοι εκόντες άκοντες, όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας». Άθλιες υβριστικές φράσεις όπως, «όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας» φανερώνουν κυρίως εμπαθή θρησκευτικό φανατισμό.
Την καλύτερη όμως απάντηση στην άδικη συκοφαντική επίθεση δίνει η επιστολή–πρόσκληση του Σεβαμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Αξιοτίμου Δημάρχου Πειραιώς κ. Ιωάννου Μώραλη (Δεκέμβριος 2017), οι οποίοι αναγγέλλουν στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Τιράνων Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας τα εξής: «Ἡ ναύλοχος πόλις τοῦ Πειραιῶς, ἔχουσα την ἰδιαιτάτην τιμήν να ἀποτελῇ την Ὑμετέραν γενέτειραν, ὁλοθύμως ἐπιθυμεῖ, τόσον ἡ Δημοτική Αὐτῆς Ἀρχή, ὅσον καί ἡ κατά Πειραιᾶ συνεκλεκτή, ὅπως τιμήσῃ τήν  Ὑμετέραν Θεοτίμητον και Γεραράν Μακαριότητα,  την κλεΐζουσα τήν  Ὀρθόδοξον Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν και χάριτι Θεοῦ ἀναγεννήσασα ἐκ τέφρας, τήν κατά Ἀλβανίαν Ἐκκλησιαστικήν ὀλκάδα Αὐτῆς.
Ἐν ταυτῷ, διά τῆς τιμῆς εἰς το Ὑμέτερον Σεπτόν Πρόσωπον τιμᾶται ὁ ἀληθής ἀνθρωπισμόςκαί ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα εἰρήνη τοῦ Θεοῦ και το ζείδωρον μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τούς ἐγγύςκαί τούς μακράν, τόὁποῖον μετ’ ἀφάτου πιστότητος, ὑπομονῆς και ἐπιστήμης διακονεῖτε.
Ὅθεν θερμῶς παρακαλοῦμεν, γνωρίζοντες  Ὑμῖν ὅτι θα ἀπονείμωμεν εἰς Ὑμᾶς ἐκ μέρους μέν τῆς Ι. Μητροπόλεως την ἀνωτάτην τιμητικήν διάκρισιν Αὐτῆς, τόνχρυσοῦνΣταυρόν μετ’ ἀστέροςτοῦ πολιούχου ἡμῶνἉγίουΣπυρίδωvos, ἐκ μέρους δε τοῦ Δήμου Πειραιῶς την ἀνακήρυξιν ὡς ἐπιτίμου δημότου τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος μετά τῆς χρυσῆς κλειδός τῆς Ὑμετέρας γενετείρας, πόλεως τοῦ Πειραιῶς, ὅπως ἀποδεχθήτε την ἡμετέραν πρόσκλησιν και καθορίσητε την σχετικήν ἡμερομηνίαν τῆς Ὑμετέρας Θεοφιλοῦς ἐπισήμου ἐπισκέψεως.»
Περιττεύει κάθε άλλος επίλογος. Η τιμητική επιστολή των δύο κορυφαίων εκπροσώπων της Πειραϊκής κοινωνίας είναι επαρκής και σαφής.
16 Ιανουαρίου 2019
Εκ του Γραφείου της Αρχιεπισκοπής Τιράνων



2η ανάρτηση/απάντηση της Εκκλησίας της Αλβανίας

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 
Ιερά Αρχιεπισκοπή Τιράνων

ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ «ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΕΣ»        ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ


Η πρωτάκουστη πρωτοτυπία στα εκκλησιαστικά χρονικά, ένα Γραφείο μιας Ιεράς Μητροπόλεως της Ελλάδος να επιτίθεται προσβλητικά σε Προκαθήμενο μιας γειτονικής Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, γεγονός που αντιβαίνει σε κάθε εκκλησιαστική δεοντολογία, συνεχίστηκε. Οι ανώνυμοι συντάκτες του δευτέρου δημοσιεύματος (28.1.2019) έσπευσαν να δικαιολογήσουν την απρέπειά τους, ότι δεν πρόκειται για υβριστικό δημοσίευμα αλλά για «κριτική».
Προφανώς δεν είναι απλή «κριτική» η καταληκτική φράση, με την οποία τελείωσε θριαμβευτικά το πρώτο τους κείμενο: «Ας μην αναλώνονται (δηλαδή μεταξύ πληθώρας Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων κλπ. και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας) στους ατελέσφορους και επιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους, γενόμενοι εκόντες άκοντες, όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας». Αποτελούν απαράδεκτη ύβρη οι λέξεις αυτές, όταν μάλιστα εκτοξεύονται όχι ατομικά από κληρικούς ή θεολόγους, αλλά από ένα θεσμοθετημένο Γραφείο Ιεράς Μητροπόλεως. Και μάλιστα όταν απευθύνονται σε αξιοσέβαστο Ορθόδοξο Προκαθήμενο με πανθομολογούμενο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό έργο, Πανεπιστημιακό Καθηγητή δεκάδων Ελλήνων Μητροπολιτών, τον αναθεμελιωτή της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, προσωπικότητα, κατά την φράση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, «κλεΐζουσα τήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν». Υπάρχει βαρύτερη βλασφημία από αυτή, η οποία μάλιστα προεκτείνεται εμμέσως και σε όλους εμάς τους Ορθοδόξους της Αλβανίας; Στο δεύτερο εκτενές κείμενο των ένδεκα σελίδων (28.1.2019) δεν βρέθηκε μία λέξη συγγνώμης για τις προσβλητικές τους εκφράσεις.
Επικαλέστηκαν τη δικαιολογία: «…αποτελεί…. σύνηθες δυστυχώς φαινόμενο … πολλοί Προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών και Πατριάρχες να θέτουν εαυτούς υπεράνω πάσης κριτικής…. Θέλουν όμως να λησμονούν ότι στην Αγία Ορθοδοξία μας, …. ο πιστός λαός του Θεού έχει λόγο, και μάλιστα ουσιαστικό, σε θέματα πίστεως…». Ποιον όμως ακριβώς «πιστό λαό του Θεού» εκπροσωπούν οι γνωστοί άγνωστοι «εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές»; Με ποια διαδικασία εξουσιοδοτήθηκαν; Ποιοί και πώς τους ανέθεσαν την αποστολή να κρίνουν και να κατακρίνουν τους πάντες; Δεν έχει θεσπιστεί από την Ορθόδοξη Παράδοση ένα μητροπολιτικό «Γραφείο» να αυτοαναγορεύεται πανορθόδοξη «Εισαγγελία» και «κριτής της Οικουμένης». Ακόμη, να ενεργεί ως εικονικό λαϊκό δικαστήριο, να εγκαλεί και να καταδικάζει εκείνους, οι οποίοι δεν συμφωνούν με τις δικές τους θεωρίες. Αυτό το κακέκτυπο παπικής Ιεράς Εξετάσεως, που επιχειρεί να τρομοκρατεί σεβάσμιους λειτουργούς της Ορθοδοξίας είναι απαράδεκτο για τις Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.
Η προσβλητική επίθεση κατά του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας άρχισε (10.12.2018) ως κεραυνός εν αιθρίᾳ χωρίς κανένα λόγο, δεδομένου ότι ο Αρχιεπίσκοπός μας ουδέποτε έγραψε το παραμικρό εναντίον τους. Διέστρεψαν τον τίτλο μιας ομιλίας του κατά την τιμητική τελετή απονομής της ανωτάτης διακρίσεως του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» (4.11.2018). Παραποίησαν τις δυο λέξεις του τίτλου της ομιλίας: «θρησκευτικός πλουραλισμός». Απέδωσαν στον όρο δική τους αυθαίρετη σημασία, άσχετη με το νόημά του. Στην προηγούμενη απάντησή μας (15.1.2019) αποσαφηνίσαμε ότι οι λέξεις «θρησκευτικός πλουραλισμός» αναφέρονται στην ποικιλία των θρησκευτικών πεποιθήσεων στον κόσμο, στην πολλαπλότητα των θρησκευτικών απόψεων των διαφόρων πολιτισμών και όχι σε κάποιο «σκοτεινό κίνημα». Η εμμονή να καταφέρονται εναντίον κάθε θρησκεύματος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το «Γραφείο» αυτό δεν είναι απλώς «επί των αιρέσεων και των παραθρησκειών» αλλά και κατά πασών των θρησκειών της οικουμένης.
Με τον ίδιο χαρακτηριστικό δόλιο τρόπο οι συντάκτες του «Γραφείου» επιχείρησαν να αλλοιώσουν την έννοια του δευτέρου σκέλους του τίτλου της ομιλίας του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου: «ειρηνική συνύπαρξη». Έσπευσαν να τον συμβουλεύσουν: «Ας μην ελπίζουν ο ίδιος και οι όμοια φρονούντες, ότι μπορούν να εδραιώσουν ειρήνη και συναδέλφωση στη γη χωρίς τον Μέγα Ειρηνοποιό, την Ένσαρκη Ειρήνη, το Χριστό, διότι, μόνο Αυτός και κανένας άλλος είναι «η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα εν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας,….». Όμως ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος κατά τη μακροχρόνια ζωή και διακονία του δεν έπαυσε ποτέ να αναφέρεται στην ειρήνη που δίνει ο Χριστός, στα κηρύγματα, τις εισηγήσεις, τις συνεντεύξεις, τις δηλώσεις, στα κείμενά του. Ήδη στην πρώτη μας απάντηση η παραπομπή που δώσαμε δεν ήταν «σε άγνωστο άρθρο που από μόνη της δεν λέει τίποτα», όπως ισχυρίζονται, αλλά στο συγκεκριμένο βιβλίο «Συνύπαρξη», του γνωστού εκδοτικού οίκου των Αθηνών, «Αρμός», το οποίο έχει επανειλημμένως εκδοθεί. Προσθέτουμε σήμερα ότι επρόκειτο για Διάλεξη κατά την αναγόρευσή του ως επιτίμου διδάκτορος Φιλοσοφίας από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης (18.2.2002). Τις θέσεις αυτές έχει συχνά αναπτύξει σε κείμενά του στα Ελληνικά και σε άλλες γλώσσες. Ενδεικτικά προσθέτουμε το άρθρο «Χριστιανικές αρχές της ειρηνικής συνυπάρξεως», Ἀντίδωρον τῷ Μητροπολίτῃ Μεσσηνίας Χρυσοστόμῳ Θέμελῃ, Καλαμάτα 2006.
Επειδή το θέμα της κατά Χριστόν ειρήνης έχει θεμελιώδη σημασία και δεν προσφέρεται για απρεπείς υπαινιγμούς, επιβάλλεται να παραθέσουμε ορισμένες χαρακτηριστικές παραγράφους από το βιβλίο «Συνύπαρξη» 4η εκδ. Αθήνα, 2016, (σελ. 26-30):
«1. Η ειρήνη, δώρο Θεού. Η υπέρτατη Πραγματικότητα, ο «όντως Ὤν», ο δημιουργός και προνοητής του σύμπαντος, αποκαλύπτεται μέσα από τα βιβλικά κείμενα ως «Θεός εἰρήνης». Η ειρήνη δεν είναι κάτι πού μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος μόνος του, με δικές του αποφάσεις και ενέργειες. Παραμένει τελικά δώρο του. Ένα δώρο όμως πού για να δοθεί απαιτείται η ανάλογη στάση του ανθρώπου…
2. Ο Χριστός, ἡ εἰρήνη ἡμῶν. Η αποφασιστική φάση στη θεία αποκάλυψη έρχεται, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, με τη σάρκωση του Λόγου του Θεού, του Ιησού Χριστού. Στο πρόσωπό Του πραγματοποιείται η προφητεία του Ησαΐα για τον «ἄρχοντα εἰρήνης» (9:6) και τον «πάσχοντα δοῦλο» (53:5). Πιστός στην παλαιοδιαθηκική παράδοση, που έβλεπε την παρουσία του Θεού ανάμεσα στον λαό Του ως το ύψιστο αγαθό της ειρήνης (Λευιτ. 26:12˙ Ίεζ. 37:26), ο ευαγγελιστής Ιωάννης θεωρεί την παρουσία του Ιησού ως την πηγή της ειρήνης: «Εἰρήνην άφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν έμήν δίδωμι ὑμῖν» (Ιω. 14:27), βεβαιώνει ό Χριστός τούς μαθητές Του πριν από το Πάθος Του και μετά την Ανάστασή Του τούς προσφέρει μια νέας ποιότητος ειρήνη: «Εἰρήνη ύμῖν... Λάβετε Πνεύμα Ἅγιον...» (20:19-23). Μια ειρήνη πού στηρίζεται στη νίκη Του επάνω στον θάνατο. Λαμβάνοντας το Ἅγιο Πνεύμα αποκτούν μια νέα εξουσία για την υπέρβαση της αμαρτίας, που αδιάκοπα υπονομεύει την ειρήνη μέσα στη ζωή της ανθρωπότητος.
Ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του συνδέει σταθερά χάρη και ειρήνη, δηλώνοντας έτσι την προέλευση της τελευταίας και τον άμεσο δεσμό της με τη σωτηρία. Ο Χριστός είναι «ή εἰρήνη ἡμῶν» (Έφ. 2:14˙ πρβλ. Κολ. 1:18-20). Έτσι, ο Χριστός υψώνεται ως ο αιώνιος πρωταγωνιστής της καταλλαγής και της ειρήνης στις προσωπικές, στις τοπικές και στις παγκόσμιες διαστάσεις. Η σταθερή λοιπόν έμπνευση των χριστιανών για την καταπολέμηση της βίας, για τη συμφιλίωση και την ειρήνη, πηγάζει αδιάκοπα, όχι απλώς από τη συλλογιστική αναφορά στον ιστορικό Ιησού, αλλά από την υπαρξιακή, προσωπική σχέση με τον συνεχώς παρόντα Κύριο, πού είναι «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Έβρ. 13:8). Και η Εκκλησία το σώμα τού Χριστού στον κόσμο ακατάπαυστα δέεται: «ύπέρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης», «ύπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου».
3. Συμμέτοχοι στο ειρηνοποιό έργο του Θεού. Όσο περισσότερο χωρίζεται ο άνθρωπος από τον Θεό, τόσο απομακρύνεται από την ειρήνη. Και αντιστρόφως, όσο απομακρύνεται από την ειρήνη, τόσο χωρίζεται από τον Θεό. Αυτή η συναίσθηση του αδιάρρηκτου δεσμού Θεού και ειρήνης δεν οδηγεί τον πιστό σέ μια παθητική αναμονή των θείων επεμβάσεων για την επικράτηση της ειρήνης στη γη. Αντίθετα, παρακινεί σε μια ολόψυχη προσπάθεια συμμετοχής στο ειρηνοποιό έργο τού Θεού. Όσοι έχουν ευλογηθεί με την εσωτερική ειρήνη έχουν την ευθύνη να γίνουν ειρηνοποιοί και να συμφιλιώνουν αυτούς πού βρίσκονται σέ εχθρότητες.
Χαρακτηριστικά ο Μ. Βασίλειος επισημαίνει: «Ού δύναμαι πεῖσαι ἑαυτόν ὅτι ἄνευ... τοῦ... εἰρηνεύειν πρός πάντας δύναμαι ἄξιος κληθῆναι δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ» (PG 32, 737Β) («Δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι, χωρίς να ειρηνεύω με όλους, είμαι άξιος να καλούμαι δούλος Ιησού Χριστού»).
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος αναλύει στη συνέχεια και τα εξής σημεία:
4. Σχέση ειρήνης και δικαιοσύνης….
5. Προτεραιότητα στην εσωτερική ειρήνη. Η βιβλική διδασκαλία επιμένει ότι η ειρήνη πρέπει να αρχίζει από μέσα μας: «Εἰρηνεύετε ἐν ἑαυτοῖς» (A’ Θεσ. 5:13). «Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τάς καρδίας ὑμῶν καί τά νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Φιλ. 4:7). «Εἰρηνεύετε˙ καί ὁ Θεός τῆς άγάπης καί τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν» (Β' Κορ. 13:11). Ακόμα και όταν ζούμε σέ περιβάλλοντα πού αντιτίθενται στην ειρήνη. Όσον εξαρτάται από εμάς, οφείλουμε να διατηρούμε σχέσεις ειρηνικές προς όλες τις κατευθύνσεις, «εί δυνατόν, τό ἐξ ὑμῶν μετά πάντων ἀνθρώπων είρηνεύοντες» (Ρωμ. 12:18). Η εσωτερική ειρήνη ακτινοβολεί ως σεβασμός στην αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπινου προσώπου ως δημιουργήματος του Θεού, ανεξαρτήτως του τί πιστεύει ή αν πιστεύει.
6. Η αγάπη θεμέλιο της ειρηνικής συνυπάρξεως. Η χριστιανική εμπειρία κυρίως επιμένει ότι το ουσιαστικά αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωισμός, ο ατομικός, ο συλλογικός εγωκεντρισμός, πού επιδιώκει το δικό του συμφέρον το προσωπικό, το κοινοτικό, το θρησκευτικό. Και που οδηγεί στην υποτίμηση των άλλων, στην περιφρόνηση του διαφορετικού, αλλά και σε μια εσωτερική αναταραχή. Το μόνο αποτελεσματικό αντίδοτο στον εγωισμό είναι η αγάπη. Έτσι, η χριστιανική πίστη και εμπειρία προσφέρουν όραμα και πνευματική δύναμη για τη συνεχή υπέρβαση της αιτίας των συγκρούσεων, για την εξουδετέρωση του εγωισμού. Όσοι θέλουν να ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού, να ακολουθούν «τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ», οφείλουν να είναι παράγοντες ειρήνης. «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. 5:9). «Οὐδέν εἰρήνης ἴσον», συμπεραίνει ο άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος (PG 53, 335)…».
Δεν θα παρασυρθούμε σε αναίρεση του παραπλανητικού τους κειμένου. Οι «εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές» δεν ενδιαφέρονται για σοβαρό αντικειμενικό διάλογο προς αναζήτηση της αλήθειας. Απλώς επιδιώκουν να εκμεταλλεύονται ευκαιρίες, για να προβάλουν τις γνωστές ακραίες πεποιθήσεις τους ότι: «πληθώρα Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, κληρικών, μοναχών και λαϊκών κινούνται προς αυτή την αρνητική κατεύθυνση». Όταν αποκαλύφθηκε με την απάντησή μας (16.01.2019) ότι διέστρεψαν τη σημασία του όρου «θρησκευτικός πλουραλισμός και παραποίησαν τα αναφερόμενα στην «ειρηνική συνύπαρξη» στην υφήλιο, κατέφυγαν στη γνωστή σοφιστική τους μέθοδο «μετάβαση σε άλλο γένος», δηλαδή γλίστρησαν σε άλλο θέμα: «δεν γνωρίζουμε ποια ήταν η μαρτυρία που έδωσε ο Μακαριώτατος (διάκονος τότε) στην εν λόγω συνέλευση του ΠΣΕ. Εκείνο όμως που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι η μαρτυρία……» και παραθέτουν διάφορες άλλες απόψεις κατά του ΠΣΕ και του Οικουμενισμού. Σημειώνουμε ότι η λέξη «Οικουμενισμός» δεν υπήρχε στο άρθρο του Αρχιεπισκόπου με αφορμή του οποίου άρχισαν την προσβλητική τους επίθεση. Θα ήταν απαραίτητες αντίστοιχα πολλές σελίδες, για να φανερωθούν οι ανακρίβειες και οι υπερβολές τους. Οι εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές επιδιώκουν να επιβάλλουν τις κατασκευασμένες θεωρίες τους επαναλαμβάνοντάς αυτές επίμονα και μονότονα. Όμως τις θεολογικές γνώμες, θεωρίες και ερμηνείες τους η συντριπτική πλειοψηφία των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών δεν τις έχει υιοθετήσει.
Ως δήθεν εξουσίαν έχοντες, αναμασούν τις θέσεις τους εναντίον όσων διαφωνούν με τις απόψεις τους, επιδιώκουν να αμαυρώνουν την εικόνα και το έργο τους, δηλητηριάζοντας μερίδα του Ορθόδοξου πληρώματος. Και το χειρότερο, ταυτίζουν τον εαυτό τους με περιπτώσεις αγίων μορφών στη ζωή της Εκκλησίας μας, που αντιτάχθηκαν ακόμη και σε Ιεράρχες και Συνόδους. Τώρα επιχειρούν να εκτοξεύσουν από την άνεση ενός «Γραφείου» τους «κατακριτικούς» πυραύλους τους και στη γειτονική μαρτυρική Αλβανία. Εδώ όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία προσπαθεί να αναπτυχθεί μέσα σε μια πολυθρησκευτική κοινωνία και να συμβάλει στην ειρηνική συνύπαρξη των κατοίκων της χώρας. Σε αυτή την άδικη επίθεση αντιδρούμε.
Θα περίμεναν ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αλβανίας να κηρύξει πόλεμο κατά των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων; Όταν προσευχόμαστε στην Θεία Λειτουργία «ὑπέρ εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου», γνωρίζουμε ότι ο κόσμος αυτός δεν αποτελείται μόνο από Ορθοδόξους Χριστιανούς. Προτιμούμε αυτό που λέει η αποστολική παρότρυνση: «εἰ δυνατόν, τὸ ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύοντες.» (Ρωμ. 12:18). Αυτό συμμερίζεται η κοινή λογική και με αυτό συμβάλλουμε στην ειρηνική συνύπαρξη στη χώρα μας.
Το εν λόγω «Γραφείο», προκειμένου να εκδώσει «πιστοποιητικό Ορθοδόξου φρονήματος» για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, του ζητεί αντιαιρετικούς «λόγους, εγκυκλίους προς το ποίμνιο, ημερίδες, συνέδρια, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές». Δηλαδή, θα ήθελαν ο Αρχιεπίσκοπός μας να κυκλοφορεί εγκυκλίους εναντίον όλων των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων, που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας μας (Σουνιτών Μουσουλμάνων, Μπεκτασί, Ρωμαιοκαθολικών, Προτεσταντών, Αγνωστικιστών); Αλλοίμονο και τρις αλλοίμονο, αν κάποιος Αρχιεπίσκοπός μας υιοθετούσε μια τέτοια μικρονοϊκή ολέθρια ποιμαντική τακτική, που θα δυναμίτιζε την ειρηνική συνύπαρξη στην περιοχή.
Η Ορθόδοξος Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Αλβανίας έχει την υπεύθυνη Ιερά Σύνοδό της, την Κληρικολαϊκή Συνέλευση και τα άλλα υπεύθυνα όργανά της, τα οποία κρίνουν, αποφασίζουν σε ποιους διεθνείς Οργανισμούς, Συνελεύσεις, Συμβούλια, Επιτροπές, γενικώς συναντήσεις με μη Ορθοδόξους, λαμβάνουν μέρος τα μέλη της (όπως η συνάντηση που διάλεξαν να προβάλουν με βίντεο) και δεν δέχεται υποδείξεις και προσβολές από αναρμόδια Γραφεία ξένων Μητροπόλεων. Γενικά δεν χρειάζεται συμβουλές από φανατικούς εκκλησιαστικούς εξτρεμιστές˙ και μάλιστα άλλων χωρών.
Ο δικός μας Αρχιεπίσκοπος επί τρεις σχεδόν δεκαετίες στην Αλβανία, ζει λιτά συμμεριζόμενος στερήσεις, κινδύνους, πολλαπλές δυσκολίες. Κηρύσσει το Ευαγγέλιο του Σταυρού και της Αναστάσεως, της ειρήνης και της ελπίδας, κατηχεί, λειτουργεί, χειροτονεί, παρηγορεί, φροντίζει για τη θεραπεία των ασθενών, των ορφανών, των ἐν ἀνάγκῃ ευρισκομένων. Έτσι έχει κερδίσει τον σεβασμό της πλειοψηφίας του λαού μας. Ο Θεός του χάρισε αντοχή για να υπομένει τις επανειλημμένες άδικες επιθέσεις των αλβανικών εθνικιστικών κύκλων και ασφαλώς δεν πρόκειται να λυγίσει με τις συκοφαντίες, που εξυφαίνονται από ακραίους ελληνικούς κύκλους.
Την απρεπή εμπάθεια των συντακτών του «Γραφείου» δείχνει ο δόλιος υπαινιγμός, με τον οποίο προσπαθούν να διαστρέψουν τα πιο φανερά πράγματα. Σχολιάζοντας όσα δημοσιεύσαμε για το πασίγνωστο ποιμαντικό του έργο, γράφουν: «τί ωφελεί το όποιο «ιεραποστολικό, εκπαιδευτικό, εκδοτικό…» έργο, εάν αδιαφορήσει για το σπουδαιότερο, την καταπολέμηση της αιρέσεως και την προφύλαξη του ποιμνίου του από την αίρεση; Τί ωφελεί να κτίζουμε ναούς καθ’ ον χρόνον γκρεμίζονται ψυχές, που αξίζουν περισσότερο από όλο τον κόσμο;». Πώς συμπέραναν ότι ο Ποιμενάρχης μας δεν ενδιαφέρεται για τις ψυχές των ανθρώπων; Όπου κι αν διακόνησε, - στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Αφρική, σε όποια χώρα πέρασε, τελικά στην Αλβανία - αγωνίστηκε κυρίως για τις ανθρώπινες ψυχές˙ για να οδηγηθούν στον Χριστό, να γίνουν συνειδητά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ένα 14λεπτο βίντεο (https://www.youtube.com/watch?v=fYDV0IDxMM4&t=με λόγους, κηρύγματα και μηνύματα του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου εδώ στην Αλβανία είναι αρκετά εύγλωττο.

 Μόλις πριν τρεις ημέρες ένας επώνυμος αυτή τη φορά, πρωτοπρεσβύτερος της Μητροπόλεως Πειραιώς ξεπέρασε σε υβριστικό μένος τους συντάκτες του «Γραφείου». Παραβλέποντας ότι εμείς οι Ορθόδοξοι στην Αλβανία ζούμε σε πολυθρησκευτική κοινωνία με πληθυσμό άνω των 80% διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων, κατηγορεί τον Αρχιεπίσκοπό μας με επιπολαιότητα και θρασύτητα οτι: «Διοργανώνει συμπόσια μέ ἐκτός Ἐκκλησίας ἀλλοθρήσκους, προκειμένου νά καλλιεργήσει τήν ἀρχή τῆς ‘εἰρηνικῆς συνυπάρξεως τῶν θρησκειῶν’ καί τήν διαθρησκειακή ψευδοενότητα ὡς φυσικό καί ἑπόμενο ἀποτέλεσμα τῆς παγκοσμιοποίησης τῶν θρησκειῶν. Συμμετέχει, ὡς διαθρησκειακός συγκρητιστής, σέ πλεῖστα ὅσα παγκόσμια διαχριστιανικά καί διαθρησκειακά forum, διαμηνύοντας τήν ψευδοένωση τῶν πάντων στό ὄνομα πάντα τῆς ἀγαπολογίας, πού εἶναι ὅμως ψευδοαγάπη, διότι ἀπουσιάζει ἡ Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Χριστός».(π. Άγγελος Αγγελακόπουλος, 4.2.2019).
Το αλαζονικό ύφος του κληρικού αυτού είναι ανατριχιαστικό. Ακολουθεί την ηδονιστική τάση των αντιεξουσιαστών να κατασκευάζουν όρους με αρνητικές συναρτήσεις (π.χ. αγαπολογία, οικουμενιστές) και να τις εκτοξεύουν σαν βόμβες μολότοφ εναντίον όσων διαφωνούν μαζί τους και τους στοχοποιούν. Στη μακροχρόνια διακονία του ο Αρχιεπίσκοπός μας δεν παύει να τονίζει την ἐν Χριστῷ αγάπη, τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ (Εφεσ. 3: 19). Σταθερά τον ακούμε να επαναλαμβάνει τα προσφιλή του χωρία : «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α’Ιω. 4:16) και «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ιω. 3:16). Την ακλόνητη αυτή πεποίθηση του Αρχιεπισκόπου, ο π. Άγγελος την ειρωνεύεται αποκαλώντας την υποτιμητικά «αγαπολογία». Ενοχλείται από την ευρύτατη εκτίμηση και τον σεβασμό των Χριστιανών ανά την υφήλιο για τον Αρχιεπίσκοπό μας και εκσφενδονίζει δηλητήριο για να τον πλήξει.
Την εποχή που ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας μας αγωνιζόταν μέσα σε φοβερές συνθήκες για να ανασυγκροτήσει σε έδαφος ολισθηρό την Ορθόδοξο Αυτοκέφαλο Εκκλησία της Αλβανίας, οι εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές όχι μόνο δεν προσέφεραν «ποτήριον ὕδατος ζῶντος», αλλά αποδελτίωναν αποσπασματικές φράσεις από τις χιλιάδες σελίδες βιβλίων, συνεντεύξεων και μηνυμάτων του και κατά την πρακτική των μυστικών υπηρεσιών τον «φακέλωναν», ώστε εν καιρώ να τον πλήξουν. Ένα απλό παράδειγμα της τελευταίας παραποιήσεως, που επιχειρείται στο μακροσκελές κείμενο των 54 σελίδων: ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος κατακρίνεται για τις φράσεις:«Και οἱ μή Χριστιανοί, οἱ ἐθνικοί, οἱ ἀλλόθρησκοι, ἀνήκουν ἀοράτως στην Ἐκκλησία. Εἶναι τά ἔθνη συγκληρονόμα καί σύσσωμα και συμμέτοχα τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ (τοῦ Θεοῦ) ἐν τῷ Χριστῷ» (Ἐφεσ. 3, 6). (Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Ἴχνη ἀπό την ἀναζήτηση τοῦ ὑπερβατικοῦ, ἐκδ. Ἀκρίτας, 2004, σσ. 423-424). Ὀμως αυτές οι φράσεις δεν είναι του Αρχιεπισκόπου αλλά του διακεκριμένου Καθηγητού της Δογματικής, της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Ιωάννου Καρμίρη, όπως δηλώνεται στην αναλυτική παραπομπή υποσημειώσεως της σελ. 424. Θα ήταν κουραστικό για τον αναγνώστη, αλλά και ανώφελο, να συνεχίσουμε να σχολιάζουμε όσα αναφέρει ο συντάκτης του εν λόγω κειμένου.
Μια ακόμη επισήμανση: Ο Αρχιεπίσκοπός μας δεν απέκρυψε ποτέ την συμμετοχή του στην Οικουμενική Κίνηση. Διευκρίνισε ότι ανέκαθεν ενεργούσε ως εντεταλμένος παλαιότερα της Εκκλησίας της Ελλάδος και αργότερα της Εκκλησίας της Αλβανίας. Έχει πάντοτε καταθέσει με θάρρος την Ορθόδοξη άποψη και μαρτυρία. Το γεγονός ότι εξελέγη σε ανώτατες διεθνείς θέσεις δεν χρειάζεται να μας το αποκαλύψουν οι όψιμοι κατήγοροί του. Το καταγράφουν όλες οι Εγκυκλοπαίδειες που καταχωρούν την βιογραφία του˙ και συνοπτικά παρατίθεται σε όλα τα βιβλία του. Με απλότητα μετείχε στα διάφορα διεθνή περιβάλλοντα, με τη βεβαιότητα ότι η Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει όπου και αν βρεθεί. Όπως το διαμάντι παραμένει αναλλοίωτο σε οποιεσδήποτε συνθήκες.
Οι εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές, ζώντας στο στενό φαρισαϊκό περιβάλλον τους, είναι φυσικό να μην συμφωνούν με τα ανοίγματα του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, με τις απόψεις του περί αγάπης που δεν γνωρίζει σύνορα. Με την άνεσή του να αναστρέφεται με ανθρώπους που γεννήθηκαν σε χώρες διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων και να προσεγγίζει αμαρτωλούς και τελώνες, καλούς και παραστρατημένους.
Πάντως, μέχρις ότου οι εν λόγω αντιεξουσιαστές πραγματοποιήσουν τις φαντασιώσεις τους να συγκαλέσουν Πανορθοδόξο Συνόδο, η οποία, όπως ελπίζει ο ζηλωτής κληρικός και οι σύν αὐτῷ «θά καταδικάσει τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης» (άραγε ποιος τάχα θα τη συγκαλέσει και από ποιους θα συγκροτηθεί αυτή η «Πανορθόδοξος Σύνοδος»;) ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας και οι υπόλοιποι περίπου 300 Ιεράρχες, οι οποίοι μετείχαν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, θα συνεχίσουν ασφαλείς και ειρηνικοί τη θεόσδοτη διακονία τους.
Εν τω μεταξύ όλοι εμείς οι Ορθόδοξοι εδώ στην Αλβανία δεν θα παύσουμε, μαζί με τον Προκαθήμενό μας να δεόμεθα «ὑπέρ τῶν μισούντων καί ἀγαπώντων ἡμᾶς».